ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΥ 2015 ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Συνηθίζεται στο "λυκόφως" κάθε χρονιάς και στο "λυκαυγές" της επόμενης να κάνουμε την αποτίμησή μας. Ή Σχολή Κακών Τεχνών είναι μια ραδιοφωνική εκπομπή με βάση τη ροκ η οποία αγαπάει τις τέχνες στο σύνολό τους. Ήρθε λοιπόν η ώρα για τον "καθηγητή" της, αλλά και κάποιους εκλεκτούς φίλους της να σας κάνουν τη δική τους αποτίμηση για το 2015, παρουσιάζοντας σας τα "καλύτερα" της χρονιάς σε διάφορες κατηγορίες.

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ALBUM ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ: W.A.S.P. - "GOLGOTHA"

Το 2015 ήταν μια χρονιά γεμάτη καλές, αλλά όχι σπουδαίες κυκλοφορίες όσον αφορά τον χώρο της ροκ και metal μουσικής. Μπάντες όπως οι Three Days Grace ή οι Breaking Benjamin, για παράδειγμα, έβγαλαν αξιόλογα albums από τον χώρο της rock, ενώ στο metal είχαμε κάποιες πραγματικά καλές κυκλοφορίες όπως εκείνες των Stratovarius και των Ghost (αν και δεν είναι γενικά του γούστου μου), αλλά και κάποιες σπουδαίες δισκογραφικές επιστροφές όπως εκείνες των Nightwish και των Iron Maiden με πολύ καλά, αν και κάπως στρυφνά  και "δύσκολα" albums. Η σπουδαιότερη επιστροφή όλων όμως κι η μεγαλύτερη έκπληξη όλων ήταν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το "Golgotha" των W.A.S.P. Ίσως γιατί είχα χάσει την πίστη μου στον Blackie. Κι όμως... ο "αναγεννημένος" κύριος Lawless έχει ακόμα την ικανότητα να γράφει "βρώμικους" ύμνους όπως το "Scream" ή μπαλάντες ικανές να σε συνοδεύσουν στις πιο ζοφερές στιγμές σου όπως το "Miss You". Έχει ακόμα τη δυνατότητα να γράφει εμπνευσμένα τραγούδια γεμάτα ένταση και ψυχή. Έχει ακόμα τη δυνατότητα να γράφει δισκάρες! Όχι, το "Golgotha" δεν φτάνει στα ύψη ενός "The Crimson Idol". Δεν έχει το βάθος του. Είναι όμως, κατ' εμέ, ό,τι καλύτερο κυκλοφόρησε η μπάντα από τότε και μετά κι είναι το album την ακρόαση του οποίου ευχαριστήθηκα περισσότερο μέσα στο 2015.

TOP-10 ΚΑΛΥΤΕΡΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ

1. Nightwish - "The Greatest Show on Earth"

2. Breaking Benjamin - "Angels Fall"

3. Three Days Grace - "I Am Machine"

4. Iron Maiden - "The Red and the Black"

5. Φοίβος Δεληβοριάς - "Ο Μπάσταρδος Γιός"

6. Chris Cornell - "Nearly Forgot my Broken Heart"

7. W.A.S.P. - "Scream"

8. Νίκος Ρουμελιώτης & Νίκος Ζιώγαλας - "Μη Χαθείς"

9. Ιορδάνης Σιδηρόπουλος - "Τσιμεντένια Σοκάκια"

10. Muse - "Psycho"

TOP-5 ΚΑΛΥΤΕΡΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΚΡΟΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ

1. W.A.S.P. - "Scream"

2. Νίκος Ρουμελιώτης & Νίκος Ζιώγαλας - "Μη Χαθείς"

3. Muse - "Psycho"

4. Three Days Grace - "I Am Machine"

5. Breaking Benjamin - "Angels Fall"

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΕΣΤΗ ΤΟΚΑΓΙΑΝ: OI PLANET OF ZEUS ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΟΔΟ

Πραγματικά μου έκανε μεγάλη  ζημιά η πρόταση του Δημοσθένη Καραγιαννόπουλου βάζοντας με στη διαδικασία να επιλέξω το αγαπημένο μου live για το  2015, γνωρίζοντας βέβαια το "κόλλημά" μου με το metal και τη new wave σκηνή..... Τι να θυμηθώ.... At the gates, Eluveitie, 31 χρόνια Metal Hammer, Rock In Dio vol.5, Planet Of Zeus, Rock Wave (που δεν πήγα!)... Οπότε έκατσα και έκρινα το σύνολο μαζί με τις support μπάντες...και αποφάσισα... Planet Of Zeus 04/05/2015 Ιερά Οδός.

  Από που να ξεκινήσω: από  τους ορχηστρικούς Tuber  που θα μπορούσαν οι ήχοι τους να γίνουν μουσικό χαλί σε ταινία Tarantino ή από τους καλούς φίλους των Planet, τους Wish Upon A Star για τους οποίους τελικά αναθεώρησα και πλέον δεν θέλω να ξανακούσω Greenday; Με εξέπληξε ευχάριστα το γεγονός ότι ο χώρος είχε γεμίσει από νωρίς δείχνοντας ότι ο κόσμος ξέρει να αξιολογεί σωστά και τα support πλέον και ας μην έχουν στην πλάτη τους 20ετίες στη σκηνή. Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο που καταλαβαίνω ότι ήρθε η μεγάλη στιγμή... και το κατάλαβα για τα καλά όταν ανακοινώθηκε πως πάνω από 2.500 κόσμος είχε γεμίσει τον χώρο ......Στις 23:10 έγινε η αρχή με τα "A Girl Name Greed" και "Doteru" να παίζονται χωρίς ανάσα και απλά ήξερες τι θα ακολουθήσει. Πραγματικά ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω από την έλλειψη οξυγόνου κι από κει που βρισκόμουν στη μέση βρέθηκα σχεδόν πριν την κεντρική μπάρα. Στο "Dawn of The Dead " πετάχτηκαν φλόγες από δεξιά και αριστερά.... Ο Μπάμπης Παπανικολάου συγκινητικός όπως πάντα να λέει : "Μπορεί να μην είμαστε η καλύτερη ή η πιο γρήγορη μπάντα στον κόσμο, όμως είμαστε αυτή με τον καλύτερο κόσμο". Στο "Ace of Spades"... καύλα, μα και συγκίνηση γράφοντας αυτές τις γραμμές με τη σκέψη ότι ο Lemmy δεν βρίσκεται πια κοντά μας. Όπου και 'να ναι όμως θα 'ναι περήφανος για τα πνευματικά του παιδιά και θα 'νιωθε την ανάγκη να τους κέρναγε ένα Jack. Φτάνουμε στο "Leftovers" όπου ένιωσα την ολική εξάρθρωση να έρχεται... Μας αποχαιρέτησαν με το "Wasted Years" των Iron Maiden να παίζει απ' τα ηχεία δείχνοντας σε όλους ότι κανείς δεν ξεχνά τις ρίζες του. Συνολική εικόνα; Φωτισμός, ήχος στην εντέλεια... Τραγούδια που τα είχαμε ξανακούσει απέκτησαν μεγαλύτερο μέγεθος και στιβαρή υπόσταση, σαν να  ένιωθαν την σημαντικότητα της στιγμής.

  Μια αποτίμηση για το φινάλε; Τελικά μήπως...παίζει "Σεξ και βία στον  Πλανήτη Δία"; 

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ: STAR WARS VII: THE FORCE AWAKENS

Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός με το νέο Star Wars. Όχι, δεν μπορώ. Ο αντικειμενικός εαυτός μου θα σας πει πως η καλύτερη ταινία που είδε μέσα στο 2015 ήταν το συγκλονιστικό, ντοκιμαντερίστικο "Boyhood" του Linklater. Εδώ που τα λέμε, η συγκεκριμένη είναι μάλλον η καλύτερη ταινία, κατ' εμέ, των τελευταίων ετών γενικά. Αλλά στην πραγματικότητα κυκλοφόρησε το '14. Πάμε παρακάτω. Συνεχίζοντας με τον... αντικειμενικό εαυτό μου, θα σας έλεγε πως η καλύτερη ταινία του '15 ήταν μάλλον το "The Martian" του Ridley Scott... Αλλά ξέρετε κάτι; Δεν γράφει αυτές τις αράδες ο αντικειμενικός εαυτός μου. Τις γράφει το "αρρωστάκι" που λάτρεψε τον κινηματογράφο (και) μέσα από τα Star Wars! Την επική sci-fi σειρά ταινιών που εμπνεύστηκε ο George Lucas και που συνδύασαν (κυρίως η "κλασική" τριλογία) ιδανικά τα εφέ, τη... σαπουνόπερα, τις αναφορές στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τις φοβερές μουσικές επενδύσεις του John Williams, τα lightsabers, την αιώνια μάχη καλού (Jedi) και κακού (Sith) κλπ κλπ.

  Ναι, το συγκεκριμένο franchise έχει ξεφύγει πια από τα χέρια του Lucas. Και ναι, το "The Force Awakens" απευθύνεται κυρίως στους νοσταλγικούς, στους "ατόφιους" λάτρεις της κλασικής τριλογίας. Είναι άρτιο τεχνικά, χάρμα οφθαλμών πραγματικά, αλλά επί της ουσίας δεν μπορεί να σταθεί από μόνο του σαν έργο, καθώς στερείται ανάπτυξης, "λύτρωσης" (λογικό, είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας) και δεν προσφέρει τίποτα πραγματικά καινοτόμο και πρωτοποριακό. Θυμίζει περισσότερο remake του "A New Hope" πάρα κάτι νέο και "φρέσκο", είναι σαν ένας "φόρος τιμής" στην κλασική τριλογία που στρώνει τον δρόμο για τη συνέχεια. Ε και; Προς το παρόν μας αρκεί η γλυκιά νοσταλγία. Η αναπόφευκτη συγκίνηση στους τίτλους της εισαγωγής, τα γερασμένα γνώριμα πρόσωπα από τα παλιά (με το ζόρι κρατιέμαι να μην spoiler-άρω!), κάποια νέα πρόσωπα που θυμίζουνε παλιά (Kylo Ren), κάποια ολοκαίνουρια πρόσωπα που κλέβουν την παράσταση (η Ray της εξαιρετικής Daisy Ridley), τα φοβερά ρομποτάκια BB-8, R2-D2 και C3PO... Από την επόμενη ταινία σίγουρα περιμένουμε περισσότερα. Προς το παρόν όμως, νιώθουμε απλά τυχεροί που κάναμε ένα ακόμα ταξίδι στο μαγικό κόσμο της "Δύναμης" ο οποίος βρίσκεται... in a galaxy far far away...

  Ψηφίζω λοιπόν Star Wars! Αναμφίβολα το κινηματογραφικό γεγονός της χρονιάς! May the force be with you...

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ: "JESSICA JONES"

Οι υπερηρωικές σειρές είναι της μόδας. Παρακολουθώ και γουστάρω το "Agents of S.H.I.E.L.D.", το "Arrow", το "Flash" μεταξύ άλλων. Η σειρά όμως εκείνη που με εντυπωσίασε περισσότερο φέτος ήταν το "Jessica Jones".  Και δεν αναφέρομαι μόνο στις superhero series, αλλά γενικά, σε μια χρονιά βέβαια που είχαμε κι άλλες "δυνατές" υποψηφιότητες όπως το "Mr.Robot" ή το επίσης υπερηρωικό "Daredevil". To "Jessica Jones" βαδίζει στα χνάρια του τελευταίου, μοιράζεται το "σκοτάδι" του και διαδραματίζεται στο ίδιο τηλεοπτικό σύμπαν και στην ίδια... "γειτονιά" (Hell's Kitchen)! Γιατί όμως ξεχώρισα το συγκεκριμένο τηλεοπτικό πόνημα της Marvel; Ίσως λόγω του απολαυστικού κακού, του Purple Man, τον οποίο ερμηνεύει με την κατάλληλη "τρέλα" στο μάτι ο David Tennant. Ίσως λόγω της παρουσίας του χαρακτήρα του Luke Cage. Κυρίως όμως λόγω του ότι η Jessica Jones, την οποία υποδύεται υποδειγματικά η Krysten Ritter, παρά τις υπερδυνάμεις της, είναι τόσο "φθαρτή", παλεύει για να πληρώνει το νοίκι, έχει ανασφάλειες, τα κάνει μαντάρα στα προσωπικά της, είναι γεμάτη άμυνες. 13 επεισόδια που "κυλάνε" σαν νεράκι και στρώνουν σιγά-σιγά τον δρόμο προς τους τηλεοπτικούς "Defenders". Υπέροχη σειρά!

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΩΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΚΟΥΤΣΑΚΗΣ - "BABY BLUE"

Ένα μυθιστόρημα που πριν ακόμα ξεκινήσεις να το διαβάζεις, σε γοητεύει με το υπέροχο και μυστηριώδες εξώφυλλό του και που τελικά, σε καθηλώνει από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα, χωρίς να σου επιτρέπει να το αφήσεις από τα χέρια σου ούτε για μια στιγμή. Γιατί, μέσα από τις σελίδες του, όχι μόνο βλέπεις την ίδια την ζωή και την πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας αποτυπωμένη στο χαρτί, αλλά και την προσπάθεια επιβολής των προτύπων της, όπου όλοι μας έχουμε γίνει κάποια στιγμή θύματά της. Σε πρώτο επίπεδο, αν μας ζητούσε κανείς να κατατάξουμε το "Baby Blue" σε μία λογοτεχνική κατηγορία, αυτή θα ήταν αναμφίβολα η αστυνομική, με τον Πολυχρόνη Κουτσάκη να πλέκει τόσο περίτεχνα το νήμα μιας πολύπλοκης ιστορίας με δεκάδες προεκτάσεις που όλο και πολλαπλασιάζονται χωρίς, ωστόσο, να προκαλούν σύγχυση στον αναγνώστη, αλλά και με μία ευφυΐα που νομίζω πως πολύ σπάνια συναντά κανείς στις μέρες μας. Κακά τα ψέματα, η ελληνική αστυνομική λογοτεχνία έχει πεθάνει από καιρό, αλλά κάτι τέτοια βιβλία γεννάνε βαθιά μέσα μου την ελπίζω πως μπορούν να την βοηθήσουν να αναστηθεί, δίνοντάς της μια νότα ανανέωσης που παρ' όλα ταύτα διατηρεί ορισμένους βασικούς άξονες της νουάρ αισθητικής και φιλοσοφίας. Γιατί, η αστυνομική λογοτεχνία, για να παρουσιάσει πετυχημένα δείγματα, οφείλει να κάνει ακριβώς αυτό. Να σεβαστεί και να αξιοποιήσει τις κλασσικές τις αξίες, χωρίς ωστόσο να ξεχάσει να εμφυσήσει στο εκάστοτε κείμενο τις σύγχρονες εκείνες πινελιές που θα μπορέσουν να μας κάνουν να δεθούμε με τους ήρωες και να παρακολουθήσουμε με προσωπικό ενδιαφέρον την πορεία και την εξέλιξή τους.

  Σε ένα δεύτερο επίπεδο, το "Baby Blue" είναι ένα καθαρά κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα, που δεν διστάζει να καυτηριάσει πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις, αλλά και να φωνάξει ένα δυνατό "κατηγορώ" εναντίον όλων εκείνων που οδήγησαν την ελληνική κοινωνία στην σημερινή της κατάσταση, βήμα-βήμα, μέρα με τη μέρα, αφήνοντάς την να βουλιάζει στον πάτο της σαπίλας χωρίς καμία διάθεση να προσπαθήσει να την αποτραβήξει από εκεί. Το πολιτικό και δικαστικό σύστημα, που το πρώτο δεν είναι τόσο νόμιμο και το δεύτερο τόσο "τυφλό" όσο θα έπρεπε, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και η λανθάνουσα επιρροή που έχουν σε όλη τη διάσταση της κοινωνικής πυραμίδας, η αστυνομική δύναμη που αποδίδει ευθύνες και δικαιοσύνη κατά πως εκείνη ορίζει ανάλογα με τα μυστικά της συμφέροντα -ή τα συμφέροντα εκείνον που καλείται να προστατέψει με άνομα μέσα και ανήθικα κίνητρα-, μπαίνουν στο καυστικό στόχαστρο του συγγραφέα και μέσω του κυνικού χιούμορ -ή μήπως δεν είναι και τόσο χιούμορ;- του Στράτου, βρίσκουν τον στόχο τους και βάζουν τον αναγνώστη σε μια διαδικασία σκέψης και προβληματισμού.

(Τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου τη διαβάζετε στο www.culture21century.gr)

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ: IAN FRASER "LEMMY" KILMISTER

Είναι σημάδι των καιρών μας να θυμόμαστε και να αποθεώνουμε τους ανθρώπους μετά τον θάνατό τους. Να κάνουμε viral την είδηση του θανάτου τους και το έργο τους, ακόμα κι αν πολλές φορές είχαμε μηδενική επαφή μ' αυτό. Έτσι απλά για να ακολουθήσουμε το "ρεύμα". Στην περίπτωση του Lemmy όμως το ότι όλοι μας νιώσαμε την ανάγκη να πούμε μια κουβέντα, ένα "αντίο", να εκφράσουμε τη λύπη μας, δεν ήταν υποκριτικό ή ψεύτικο. Διότι ο Lemmy κατάφερε κάτι πρωτοφανές. Κατάφερε να τον αγαπούν και να τον σέβονται οι πάντες, είτε ήταν οπαδοί της μουσικής του είτε όχι. Ήταν ο τελευταίος πραγματικός ροκ σταρ. Αγνός, ατόφιος, αληθινός. Ποιος άλλος θα μπορούσε να συλλέγει αντικείμενα των Ναζί και να μην μπορεί κανείς να του πει κουβέντα; Κανείς ποτέ δεν τον κατηγόρησε ως φιλοναζί ή ως φασίστα. Ποιος άλλος θα μπορούσε να υμνεί στα τραγούδια του το σεξ, τις κραιπάλες, τα τυχερά παιχνίδια από τη μια κι από την άλλη να γράφει ύμνους για θέματα σκληρά και ταμπού σαν το "Don't Let Daddy Kiss Me"; Ο Lemmy ήταν κάτι παραπάνω από ένας απλός άνθρωπος ή από ένας απλός μουσικός. Ήταν κάτι παραπάνω από απλά ο ηγέτης των Motorhead ή πρώην μέλος των Hawkind. Ήταν ιδέα. Ίσως γι' αυτό και σοκαριστήκαμε τόσο με την είδηση του θανάτου του. Διότι εκπλαγήκαμε. Διότι δεν περιμέναμε ότι ο Lemmy μπορούσε να πεθάνει. Ξέρετε όμως κάτι; Οι ιδέες δεν πεθαίνουν...  

ΝΕΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΡΑΣ & ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ "ΜΕ ΜΙΑ ΚΙΘΑΡΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ"

Και για να "ευλογούμε και λίγο τα γένια μας", ακούστε εδώ το ολοκαίνουριο κομμάτι "Με Μια Κιθάρα Συντροφιά" σε μουσική και στίχους του Γιώργου Δάρα και φιλική συμμετοχή του "καθηγητή" αυτής εδώ της Σχολής, Δημοσθένη Καραγιαννόπουλου.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ALBUM ΤΩΝ Δ.Ο.Γ.Μ.Α. "ΓΥΜΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ"

Γιατί κάθε αλήθεια που έχει αξία είναι γυμνή. Γιατί κάθε κυκλοφορία του ευρύτερου χώρου της ελληνόφωνης ροκ στις μέρες μας είναι σπάνια και σημαντική. Γιατί, στην τελική, είναι μια παρέα αξιόλογων μουσικών και παιδιών, με τα οποία είχα και τη χαρά στο παρελθόν να μοιραστώ τη σκηνή. Γι' αυτούς και για διάφορους άλλους λόγους θεώρησα χρέος μου να αναφερθώ μέσα από το blog της εκπομπής στην κυκλοφορία του νέου δίσκου των Δ.Ο.Γ.Μ.Α. ο οποίος τιτλοφορείται "Γυμνή Αλήθεια". Το album αποτελεί τη δεύτερη δισκογραφική προσπάθεια της μπάντας κι έχει ήδη δοθεί στη δημοσιότητα (και διατίθεται προς downloading) το τραγούδι "Χάνω τις Αισθήσεις Μου" σε μουσική και στίχους του Νίκου Γιακουμάκη, το οποίο αποτελεί και το πρώτο single του δίσκου. ενώ η μπάντα ετοιμάζεται "πυρετωδώς" για την παρουσίασή του, στις 5/12/15 στο Architecture Rock Cafe στου Ζωγράφου.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ Δ.Ο.Γ.Μ.Α.

Οι Δ.Ο.Γ.Μ.Α. είναι ένα συγκρότημα που συμμετέχει επίσημα στην ελληνική rock σκηνή από το 2008, όπου ξεκίνησαν με live εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές και festival. Το 2012 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους δίσκο με τίτλο «Νεκρή Ψυχή», το 2014 το digital single «Το Ταξίδι» και τώρα επιστρέφουν δυναμικά με τη δεύτερη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Γυμνή Αλήθεια». Η μουσική τους χαρακτηρίζεται από τον κοινωνικό – πολιτικό στίχο (και όχι μόνο), από τις ευφάνταστες ενορχηστρώσεις και τα περίτεχνα φωνητικά. Την περίοδο αυτή συνεχίζουν τις live εμφανίσεις και συμμετέχουν σε festival κοινωνικού χαρακτήρα και όχι μόνο. Πλέον κυκλοφορούν τη δεύτερη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Γυμνή Αλήθεια» από την Final Touch.

Στη «Γυμνή Αλήθεια» παίζουν οι:
Νίκος Γιακουμάκης (Φωνητικά - Πλήκτρα)
Νικόλας Μανούσης (Μπάσο)
Γιώργος Κρικέλης (Τύμπανα)
Νίκος Γαγγάδης (Κιθάρες, Ηχοληψία - Μίξη - Mastering)
Νίκος Γεωργάκης (Κιθάρες - Φωνή)
Φαίη Ψωμαδάκη (Πλήκτρα)

Επιμέλεια: Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος

ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ VIDEO CLIP ΤΟΥ DEAN O' SELLY ΜΕ GUESTS ΜΕΛΗ ΤΩΝ THE SILENT WEDDING

Ο Dean O' Selly, κατά κόσμον Άρης Σελίμαϊ, είναι ένας άκρως ταλαντούχος κιθαρίστας και μουσικοσυνθέτης που κινείται στον ευρύτερο χώρο του hard rock και στη Σχολή Κακών Τεχνών έχουμε την τιμή να σας παρουσιάζουμε το νέο του videoclip, με τίτλο "Late Night Call", στο οποίο συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, ο Μάριος Καραναστάσης, τραγουδιστής των The Silent Wedding, αλλά κι ο πληκτράς της μπάντας, Γιάννης Θερμός.

Μερικές πληροφορίες για τον Dean O' Selly. Υπήρξε μαθητής του γνωστού κιθαρίστα Ιωάννη Αναστασάκη και μέλος των Κουρδιστό Πορτοχάλι και Destiny Heroes, μεταξύ άλλων, ενώ εδώ και κάποιο καιρό ακολουθεί solo καριέρα, έχοντας ήδη κυκλοφορήσει το πρώτο του 'EP "The Deliverance" σε παραγωγή Bob Katsioni. Και φυσικά περιμένουμε πολύ περισσότερα απ' αυτόν στο μέλλον. Προς το παρόν, απολαύστε παρακάτω το καινούριο του videoclip "Late Night Call"

Μουσική-στίχοι: Dean O' Selly

Dean O' Selly - Κιθάρες
Μάριος Καραναστάσης - Φωνή
Γιάννης Θερμός - Πλήκτρα
Αποστόλης Μίστογλου - Τύμπανa


Οι ηχογραφήσεις έγιναν στα Underground Music Studios
στο Περιστέρι από τον Δημήτρη Κατσαρό
Παραγωγή Δημήτρης Κατσαρος + Dean O' Selly

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΒΑΣΙΛΙΑΣ"

"Και ξέρεις κάτι; Μ' έχουν κουράσει τα τυπικά "τι κάνεις"; Έχω σιχαθεί τις προβλέψιμες συζητήσεις, τους προβλέψιμους ανθρώπους, τις προβλέψιμες ημέρες. Μ' έχουν κουράσει οι άμυνες, οι φτηνές δικαιολογίες, τα φτηνά όνειρα, η φτήνια στο σύνολό της. Έχω σιχαθεί το ότι θυμόμαστε τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μας... εραστές, φίλους, οικογένεια, εχθρούς... όχι από το όνομά τους ή την έκφραση του προσώπου τους, αλλά από τη... σειρά κατάταξής τους. Παντού, πάντα κι όλοι αριθμοί. Έχω βαρεθεί να ακούω για γαμήσια, προβλήματα στη δουλειά, για το γκομενάκι που τα "πέταξε" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για καριέρες του κώλου και για ξεκατινιάσματα. Μ' έχουν κουράσει οι "φίλοι" που στην πραγματικότητα είναι εχθροί έτοιμοι να μου την κάνουν στην πρώτη ευκαιρία τους οποίους κρατάω κοντά μου γιατί... έτσι προστάζει το γνωστό ρητό. Έχω σιχαθεί τους δικούς μου ανθρώπους που είναι πάντα έτοιμοι να με βοηθήσουν και να μου σταθούν, αλλά ποτέ δεν δύνανται να ακούσουν και να κατανοήσουν τι εγώ πραγματικά ζητάω ή τι εγώ έχω πραγματικά ανάγκη. Έχω βαρεθεί τους χιλιάδες απλούς γνωστούς που παίρνουν στη ζωή μου τη θέση ανθρώπων που "έσβησα", από το κινητό μου, από την οθόνη μου, από την καθημερινότητα μου και που προσποιήθηκα, όπως όλοι, όπως κι εκείνοι πιθανώς, ότι τους έσβησα από μέσα μου. Οικτίρω την κοινωνία η οποία κρίνει το αν θεωρούμαι επιτυχημένος όχι μέσα από τη δουλειά και τον κόπο μου, όχι μέσα από το ταλέντο, από την καλοσύνη και την αφοσίωσή μου, αλλά από την ικανότητα μου να "πατάω επί πτωμάτων", ανελισσόμενος κοινωνικά κι επαγγελματικά παίρνοντας σαν αρπακτικό τη θέση, την ψυχή και τα σωθικά των τριγύρω μου. Έχω σιχαθεί το ότι όλοι προσπαθούμε να αμαυρώσουμε την ομορφιά, να την κάνουμε ασχήμια, αντί να αντλούμε ομορφιά μέσα από την ασχήμια. Έχω βαρεθεί, τέλος, να ακούω ανθρώπους να μιλάνε για μοίρα, για τον καλόβουλο Θεό, για τα καλύτερα που θα έρθουν και για τα παιδάκια στην Αφρική που πεινάνε, προσπαθώντας να με πείσουν ότι είμαι καλά, απλά και μόνο επειδή αναπνέω ή έχω ένα πιάτο φαγητό ή επειδή έχω την υγεία μου. Κατ' αρχήν, για ποιά υγεία μιλάμε, όταν ζούμε σε έναν κόσμο ψυχικά άρρωστο, σε έναν κόσμο στον οποίοι οι μισοί από εμάς θα πεθάνουμε στο τέλος από αυτοάνοσα; Και ναι, πες με αχάριστο, αλλά δεν μου αρκεί μονάχα να αναπνέω. Κι αν ακούς απόψε το παραλήρημά μου, μπορείς να με κρίνεις όπως θες ή μπορεί αύριο να το έχεις ξεχάσει. Κρίνε με ως πεσιμιστή, ακόμα και μίζερο, δεν με πειράζει. Γιατί εγώ ξέρω πως έχω προσφέρει πέντε πραγματικά χαμόγελα στη ζωή μου, ξερώ πως έχω δώσει χωρίς να περιμένω να πάρω τίποτα σε αντάλλαγμα. Μπορείς να πεις το ίδιο για τον εαυτό σου; Γιατί από αυτό κρινόμαστε, ξέρεις. Από τις πράξεις μας. Όχι από όσα είχαμε μέσα μας, αρετές, λόγια, συναισθήματα. Εγώ, λοιπόν, τα έχω καλά με μένα και δεν με νοιάζει αν θα με κρίνεις επειδή θέλω να ζω απ' τη δουλειά μου και δεν θέλω καριέρα για να ζω για κείνη ή επειδή θέλω ποίηση στη ζωή μου και στιγμές αιώνιες στον χρόνο. Όχι, δεν δίνω δεκάρα αν θα με κρίνεις επειδή δεν θέλω αγάπες που να ξεχνιούνται πιο γρήγορα από έναν καφέ η έρωτες αγορασμένους στις εκπτώσεις. Δεν ζηλεύω τις σχέσεις βολέματος κι αλληλοεκμετάλλευσης που βλέπω παντού γύρω μου και, συγχώρα με αν μεγαλώνω και πια δεν μ' ενδιαφέρουν τόσο οι κουβέντες για κραιπάλες, βυζιά, μόδα ή ακόμα και ποδόσφαιρο, αλλά προτιμώ να μιλάω για τέχνη, για ιδέες, για ιδανικά. Για αληθινά συναισθήματα. Τι σπάνιο πράγμα. Ανεκτίμητο. Σχεδόν τόσο όσο η έκφραση που έχεις πάρει στο πρόσωπό σου.

Σ' ευχαριστώ που μ' άκουσες..." 

(Το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι μέρος του, αδημοσίευτου ακόμα, μυθιστορήματος του Δημοσθένη Καραγιαννόπουλου με τίτλο "Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς")

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΑΛΛΑ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

Ένα παλιό ρητό λέει: Μάθε τέχνη και άφησέ την και αν μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια πιάστην. Βέβαια στην περίπτωση αυτή, ούτε κάποια τέχνη μάθαμε, ούτε και την αφήσαμε αλλά ούτε και χίλια χρόνια πέρασαν. Πέρασαν αισίως δύο χρόνια από όταν δύο παλιοί συμμαθητές και φίλοι, ξεκίνησαν ένα παράτολμο project για τα ελληνικά δεδομένα στο ραδιόφωνο με τίτλο Σχολή Κακών Τεχνών και με σκοπό να αναμίξουν όλες τις τέχνες με ροκ μουσικές. 
Στιγμές ήρθαν και παρήλθαν, πρόσωπα και γεγονότα άλλαξαν, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως η Σχολή Κακών Τεχνών δεν έχει τίποτε άλλο παρά την αγάπη εκείνων των δύο ανθρώπων και την στήριξη τους έστω και αν αυτοί βρίσκονται κάτι χιλιόμετρα ο ένας από τον άλλο.

Βέβαια όπως ήταν και είναι πάντα φυσικό, η ροή των γεγονότων δεν αφήνει τα πάντα αναλλοίωτα στο πέρασμα της. Η ρωγμή στον χρόνο μπορεί να σχηματιστεί από τις διάφορες επιλογές. Έτσι ο Δήμος μετά από κάποιες επιλογές του Γιώργου, βλέπε μετεγκατάσταση στο Λίβερπουλ και τέλος στα Γιάννενα, έμεινε μόνος να συνεχίζει το όραμα.

Δύσκολες στιγμές η Σχολή σίγουρα πέρασε. Όμως το μόνο σίγουρο είναι πως πλαισιώθηκε από άξιους αναπληρωτές καθηγητές, είπαμε ο αυστηρός κύριος καθηγητής Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος παρέμεινε εκεί, ο Μάνος και η Μαρία στάθηκαν αντάξια δίπλα στον Δήμο πολλές από τις δύσκολες στιγμές και είμαι σίγουρος ότι το δαιμόνιο μυαλό του κύριου καθηγητή έχει κι άλλος αναπληρωτές να ανασύρει κάποια στιγμή.

Αυτή την Κυριακή η εκπομπή είναι επετειακή. Κλείνουν δύο χρόνια παρουσίας της Σχολής Κακών Τεχνών στα ραδιόφωνα και αισίως μπαίνει στον τρίτο. Τα συναισθήματα είναι σίγουρα ανάμεικτα, μιας και για να πω την αλήθεια θα ήθελα σε αυτή την επετειακή να είμαι δίπλα δίπλα με τον παλιό συμμαθητή, φίλο και καθηγητή αυτής της Σχολής, αλλά δυστυχώς οι καταστάσεις και η απόσταση δεν το επιτρέπουν. Όμως η λύση και πάλι έχει βρεθεί μιας και η Σχολή Κακών Τεχνών στον τρίτο χρόνο της αισίως και οι Ροκ Εξομολογήσεις θα αρχίσουν μια συνεργασία άνευ προηγουμένου στα ελληνικά ραδιόφωνα. Τόσο μέσω των blog των δύο εκπομπών αλλά ίσως και μέσω μιας ενότητας σε κάθε εκπομπή πράγμα για το οποίο ο Δήμος και ο Γιώργος δουλεύουν ήδη πάνω σε ιδέες.

Η Σχολή Κακών Τεχνών όμως δεν είναι μόνο ο Δήμος ή ο Γιώργος, ο Γιώργος ή ο Δήμος  ή οποιοσδήποτε άλλος βρεθεί πίσω από το μικρόφωνο. Δεν είναι μόνο οι καλλιτέχνεις που φιλοξένησε ή τα τραγούδια που βοήθησε να αναδειχτούν. Είναι όλα αυτά, αλλά ταυτόχρονα, είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι το όραμα που είχαν και η στήριξη των ακροατών. Είναι στο σύνολό τους οι μουσικοί, οι συγγραφές, οι ποιητές, οι ζωγράφοι, η μουσική, η τέχνη γενικότερα. Είναι μια κατάθεση ψυχής. Ασχέτως παρουσιαστών είναι κάτι για το οποίο και οι δύο είναι και θα πρέπει να είναι περήφανοι. Είναι όλοι εμείς κι όλοι εσείς. Είναι η Σχολή Κακών Τεχνών, με τον αυστηρό καθηγητή της και με πολύ δρόμο ακόμη μπροστά της να διανύσει.

Χρόνια Πολλά κι ας ναυάγησαν τα χρόνια μας στις ξέρες σου…

Γιώργος Ραχιώτης

Ιωάννινα

Οκτώβριος 2015

(Το κείμενο εστάλη από τον Γιώργο Ραχιώτη, συν-δημιουργό της Σχολής Κακών Τεχνών με αφορμή τα 3α "γενέθλια της. Ο τίτλος του κειμένου είναι παρμένος από ένα ρητό του Κάρολου Κουν).

ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ RELEASE PARTY ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΔΙΣΚΟΥ ΤΩΝ ΕΜΜΟΝΟ ΓΚΡΙΖΟ

Οι Έμμονο Γκρίζο είναι μια από τις σταθερότερες, συνεπέστερες και, εν τέλη, καλύτερες μπάντες που έβγαλε η ελληνόφωνη ροκ σκηνή μετά το πέρας της "χρυσής περιόδου" της προς τα τέλη της δεκαετίας του '90. Εν έτη 2015 έφτασε η στιγμή για την κυκλοφορία του 4ου δίσκου του συγκροτήματος, ο οποίος τιτλοφορείται "Στα Ίχνη του Θηρίου". Για να γιορτάσουν το γεγονός λοιπόν οργάνωσαν την προηγούμενη Παρασκευή ένα release party σ' έναν από τους γνωστότερους κι άκρως ανερχόμενους συναυλιακούς χώρους της Αθήνας, το "HolyWood Stage" στον Άγιο Δημήτριο.

Το μουσικό τρίο ανέβηκε στη σκηνή λίγο μετά τις 11 κι ενώ η προσέλευση του κόσμου από κάτω θα μπορούσε να κριθεί ικανοποιητική, δεδομένου του μουσικού ύφους του συγκροτήματος (η ελληνόφωνη ροκ πια δεν "πουλάει") και των δύσκολων καιρών που περνάμε. Η εμφάνισή τους χωρίστηκε σε 2 μέρη: στο πρώτο παρουσιάστηκε ολόκληρο το "Στα Ίχνη του Θηρίου" ζωντανά, ενώ στο δεύτερο έπαιξαν κομμάτια από το παρελθόν τους, αλλά και διασκευές, ανεβάζοντας και στη σκηνή διάφορους "φίλους" μουσικούς, μεταξύ αυτών κι ο Hrach Altunyan, μια ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη, "τσεκάρετέ" τον αν βρείτε την ευκαιρία, ο οποίος μαζί με την μπάντα του "κράτησε" και το πρόγραμμα μετά το τέλος της εμφάνισης των Έμμονο Γκρίζο.

Το πρώτο σκέλος, η αλήθεια είναι, ότι ήταν ένα ρίσκο (όπως είναι πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις), το να παιχτούν ολόκληρα και μαζεμένα τα κομμάτια του δίσκου, υπό την έννοια ότι αναφερόμαστε σε τραγούδια που ο κόσμος δεν γνώριζε και δεν μπορούσε να "ακολουθήσει". Από την άλλη, γι' αυτό ακριβώς μαζευτήκαμε εκεί, για να γιορτάσουμε την κυκλοφορία του album και για να το ακούσουμε ζωντανά. Και μιλάμε για έναν δίσκο πολύ δυνατό, γεμάτο σκληρά κιθαριστικά riffs κι εναλλαγές στους ρυθμούς, με τους στίχους της μπάντας να παραμένουν λυρικοί όπως πάντα, αλλά και περισσότερο άμεσοι σε σημεία, σε σχέση με το παρελθόν, ο οποίος αποδόθηκε με ακόμα περισσότερη ένταση κι ενέργεια live, παρότι ο ήχος, χωρίς να είναι κακός, δεν ήταν στα συνηθισμένα επίπεδα του χώρου και δεν τους βοήθησε σ' αυτό τους το εγχείρημα. Να τονίσω ότι μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον σαν μήνυμα το γεγονός ότι τα κομμάτια παρουσιάστηκαν live με ανάποδη σειρά από αυτή με την οποία βρίσκονται στον δίσκο! Προσωπικά, ανάμεσα σε ίσα μεταξύ ίσων, ξεχώρισα το "Γεννήθηκα", σε μια "διαολεμένη" πραγματικά εκτέλεση, αλλά και το "Γλυκιά μου Θλίψη", το οποίο είναι και το πρώτο videoclip του δίσκου.

Το δεύτερο σκέλος ήταν πιο παρεϊστικο, καθότι αραίωσε σιγά-σιγά κι ο κόσμος, με τους φίλους-μουσικούς της μπάντας να ανεβοκατεβαίνουν στη σκηνή και να αστειεύονται με τα μέλη του συγκροτήματος και το κοινό ανάμεσα στα κομμάτια. Γιατί "εν ώρα" εργασίας, δεν ήταν καιρός για αστεία. Ήταν, λοιπόν, κι αυτό το δεύτερο μέρος το ίδιο δυναμικό με το πρώτο, ήταν φανερό άλλωστε ότι η μπάντα είχε ανάγκη να "ξεδώσει" εκείνη τη βραδιά κι αυτό ακριβώς έκανε. Και μας αποχαιρέτησε με δυο διασκευές από Nirvana σε back to back εκτελέσεις, από τις καλύτερες που έχω ακούσει ποτέ μου στα συγκεκριμένα κομμάτια, κλείνοντας τη βραδιά ακριβώς όπως ξεκίνησε, με δύναμη και πάθος

Εν κατακλείδι, ήταν μια βραδιά από αυτές ακριβώς που λείπουν στον χώρο της ελληνόφωνης ροκ και με μια αφορμή τόσο σημαντική (η κυκλοφορία ενός νέου δίσκου), όσο και σπάνια δυστυχώς στις μέρες μας.  

ΟΙ ΕΜΜΟΝΟ ΓΚΡΙΖΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ:

Μπάμπης Τζανιδάκης: κιθάρα, φωνή

Χάρης Γερουλάκης: μπάσο, φωνητικά

Αντώνης Ασπρόπουλος: τύμπανα

H PLAYLIST ΤΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ

01. Να ξαναρθείς

02. Hive

03. Goldman

04. Την τελευταία φορά

05. Γλυκιά μου θλίψη

06. Γεννήθηκα

07. Τυφλή σελήνη

08. Παρεστιγμένο

09. Ο Θεός των κενών

10. Πάλι πίσω στον κόσμο

11. Θηρίο

--------------

Με Guest τον Ανδρέα Τριανταφυλλίδη

12. Η άνοιξη κουράστηκε

13. Ικάρου πτήσεις

--------------

14. Μετρώντας όνειρα

15. Πίσω από τα φώτα

16. Η δίψα

--------------

Με Guest τους Σάκη Βλαχάκη και Νίκο Λούντο

17. Βραδύτητα

--------------

Με Guest τον Σάκη Βλαχάκη

18. Show me how to live by Audioslave

--------------

Με Guest τους Νίκο Λούντο και τον μικρό Διονύση Ασπρόπουλο

19. Boulevard of broken dreams by Green Day

--------------

Με Guest τον Θάνο Λιμπιτάκη

20. She gives me love by The Godfathers

21. Even flow by Pearl Jam

--------------

Με Guest τον Hrach Altunyan

22. My own prison by Creed

--------------

23. Long view by Green Day

--------------

Με Guest τον Μιχάλη Κοντογιώργη

24. Sex type thing by Stone Temple Pilots

--------------

Με Guest τον Κώστα - Μάριο Παππά

25. Lithium by Nirvana

26. Breed by Nirvana

Στη συνέχεια ακολούθησε η εμφάνιση του Hrach Altunyan και της μπάντας του.

Επιμέλεια: Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος

e-mail: sxolikakwntexnwn@gmail.com

Σελίδες της εκπομπής στο facebook: 

https://www.facebook.com/groups/sxolikakwntexnwn/

https://www.facebook.com/SxoliKakwnTexnwn?fref=ts

Photos by: Πωλινα Γιαννιου

Η ΣΧΟΛΗ ΚΑΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΣΤΟΝ OCTAVA RADIO

Η πιο διαφορετική 'σχολή", η Σχολή Κακών Τεχνών, μπαίνει φέτος στο τρίτο έτος λειτουργίας της και πλέον σας υποδέχεται μέσα από το νέο της σπίτι, μέσα από τη "ζεστασιά" του Octava Radio. Θα τα λέμε από 'δω και πέρα κάθε Κυριακή στις 20.00, με την τρέλα μας, με τις μουσικές μας, με τα θέματα μας επί των τεχνών κι όχι μόνο, με εκλεκτούς καλεσμένους, με σοβαρότητα, αλλά ποτέ με σοβαροφάνεια. Οι εγγραφές ξεκίνησαν! 

ΤΕΡΜΑ ΤΟ "ΜΑΘΗΜΑ", ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ

Μετά από 1,5 χρόνο παρουσίας σε fm και web η Σχολή Κακών Τεχνών κλείνει τις πύλες της. Θέλω να τονίσω πως η απόφασή μου αυτή είναι καθαρά προσωπική και δεν οφείλεται σε καμιά περίπτωση αυτή το φορά σε κάποιο πρόβλημα που υπήρξε με τον σταθμό που με φιλοξένησε τον τελευταίο καιρό, στην προκειμένη περίπτωση τον Rockha Radio, τα παιδιά του οποίου θέλω να ευχαριστήσω πραγματικά για την εξαιρετική συνεργασία. Θα μου επιτρέψετε να κρατήσω τους λόγους αυτής μου της απόφασης για μένα. Θα μου επιτρέψετε επίσης να μην αποχαιρετήσω "on air". Σε κάποιες περιπτώσεις είναι καλύτερο να μην κάνεις άλλη μια επίδειξη της ματαιοδοξίας σου (έχουμε πολλές στις μέρες μας) κι απλά να φεύγεις ήρεμα κι 'αθόρυβα". Κάποιος θα πει ότι είναι επίσης λιγότερο επίπονο...

Θέλω να ευχαριστήσω τους μουσικούς που φιλοξενήθηκαν κατά καιρούς απ' αυτήν την εκπομπή. Θέλω να ευχαριστήσω τα παιδιά, παραγωγούς και μη, που μοιράστηκαν μαζί μου τα μικρόφωνα, ιδίως τον Γιώργο και τον Μάνο που υπήρξαν "καθηγητές" αυτής της "σχολής". Πολύ περισσότερο θέλω να ευχαριστήσω όλους κι όλες εσάς εκεί έξω για όλες τις στιγμές, τις μουσικές, τα συναισθήματα που μοιραστήκαμε. Είστε πολλοί και πολλές...

Να είστε όλοι κι όλες καλά, να χαμογελάτε, να ζείτε στιγμές, γιατί, στην τελική, αυτές μένουν και να μην ξεχνάτε να αναζητάτε στη μουσική και στις υπόλοιπες τέχνες τις αλήθειες και τα μικρά ψέματα που κάνουν τη ζωή λίγο πιο όμορφη... Κάπου, κάπως, κάποτε... θα τα ξαναπούμε...

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ GRAHAM MOORE ΣΤΑ OSCARS ΚΑΙ ΔΥΟ ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

Ο Graham Moore κέρδισε στη φετινή απονομή των Oscars το χρυσό αγαλματάκι στην κατηγορία "Διασκευασμένο Σενάριο" για το "The Imitation Game". Ο λόγος του ήταν ένας από τους πιο ιδιαίτερους της βραδιάς.
 
Διάβασα κάποια σχόλια από κάποιους "αυστραλοπίθηκους" σχετικά με το κατά πόσον είχε δικαίωμα αυτός ο άνθρωπος να εκφραστεί, επειδή προφανέστατα κατά τη γνώμη τους μιλώντας για διαφορετικότητα μιλούσε για ομοφυλοφιλία. Επειδή βαριέμαι να τσακώνομαι με κάθε ανθρωπόμορφο orc ξεχωριστά, θα γράψω κάτι εδώ. Και ναι ίσως ο λόγος μου στο συγκεκριμένο κείμενο δεν είναι ο πιο "κόσμιος" και στερείται διπλωματίας, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις, για να γίνεις κατανοητός, έτσι πρέπει να εκφράζεσαι.
 
Σταματήστε πρώτον να αναμασάτε την καραμέλα του τι σημαίνει "δημοκρατικό" ανάλογα με το τι σας συμφέρει κάθε φορά. Άλλωστε πραγματική "δημοκρατία" δεν έχει γνωρίσει κανένας μας και μάλλον σε άλλου είδους "δημοκρατίες" έχουμε συνηθίσει. Όταν ένας άνθρωπος ανεβαίνει πάνω στη σκηνή, παραδέχεται ότι ως πιτσιρικάς προσπάθησε να αυτοκτονήσει και προσπαθεί με τον λόγο του να ωθήσει τους ανθρώπους στο να αποδεχτούν τη διαφορετικότητά τους και να την κάνουν οδηγό τους, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αποτρέψει άλλους "διαφορετικούς" από το να προσπαθήσουν να βάλουν τέλος στη ζωή τους, δεν μιλάει, ΗΛΙΘΙΕ, για την ομοφυλοφιλία και δεν απευθύνεται μόνο στους gay. Απευθύνεται σε όλους. Με τρόπο τέτοιο που προσπαθεί να σώσει ανθρώπους επειδή την ίδια στιγμή νιώθει σωσμένος ο ίδιος. Μπορεί να μη συγκινεί κάποιον ο λόγος του και θα το δεχτώ. Εμένα με άγγιξε κι όχι δεν είμαι gay (αν και με όσα έχω τραβήξει απ' τις γυναίκες θα το 'θελα, αλλά κάποια πράγματα είτε τα 'χεις είτε όχι!), αλλά όπως προείπα, ο άνθρωπος μιλάει για τη διαφορετικότητα. Κάθε είδους διαφορετικότητα. Κι όσοι προσπαθούν να φιμώνουν τέτοιους ανθρώπους, για να δείξουν πόσο "macho" δημοκράτες είναι, μάλλον ανήκουν στην κατηγορία αυτών που θέλουν να πουν την παπαρία τους για να δειχτούν, αλλά όταν διαβάσουν μια είδηση για ένα παιδί που κρεμάστηκε θα ψάξουν παρακάτω να βρουν τι είπε ο Βαγγέλης για το ντέρμπι...

ΟΙ "ΚΛΟΠΕΣ" ΤΩΝ OSCARS

Η απονομή των 87ων βραβείων Oscar κοντοζυγώνει. Κάποιοι θεωρούν ότι πρόκειται για ένα «πανηγυράκι», κάποιοι άλλοι ότι είναι ένα ακόμα γρανάζι στον μηχανισμό της κλειστής κλίκας των «ελίτ» του χώρου, άλλοι θεωρούν ότι είναι μια λαμπερή βραδιά όπου μαζεύονται όλοι οι stars για να τους θαυμάσουμε, ενώ υπάρχουν κι εκείνοι που θεωρούν πως είναι μια πραγματική γιορτή του παγκόσμιου κινηματογράφου. Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε έχετε λόγους την Κυριακή (ξημερώματα Δευτέρας) να παρακολουθήσετε την τελετή και, πολύ περισσότερο, να σχολιάσετε τα αποτελέσματα. Γιατί η αλήθεια είναι ότι κατά καιρούς η Ακαδημία μας έχει δώσει «τροφή για σχόλια» με τις αποφάσεις της. Στο παρόν κείμενο θα ασχοληθούμε λοιπόν με κάποιες απ” αυτές, με κάποιες ταινίες που κέρδισαν μεν το χρυσό αγαλματίδιο, αλλά όχι την καθολική αποδοχή κόσμου και κριτικών, αλλά και με κάποιες άλλες που παρότι πιθανότατα το άξιζαν δεν πήραν καν υποψηφιότητα για «Καλύτερη Ταινία», δίνοντας έμφαση στη «σύγχρονη ιστορία» των βραβείων.

Ταινίες που κέρδισαν αλλά δίχασαν 
 Στην απονομή του 2010 η Ακαδημία υπέπεσε σε ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της, βραβεύοντας μια ταινία η οποία αγαπήθηκε από κάποιους Αμερικανούς με έντονο πατριωτικό φρόνημα, αλλά θεωρήθηκε μια απλά καλογυρισμένη αμερικανική προπαγάνδα σχεδόν από το σύνολο του υπόλοιπου κόσμου. Το «The Hurt Locker» της Kathryn Bigelow ήταν πράγματι μια άρτια ταινία στο τεχνικό σκέλος, ιδίως στο κομμάτι του ηχητικού μοντάζ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν το καλύτερο έργο της χρονιάς, όταν είχε απέναντί της το «Avatar», το «Inglorious Basterds», ακόμα και το «Up», το μοναδικό animation που έφτασε ποτέ κοντά στο να σηκώσει τη «μεγάλη κούπα»! Γιατί κέρδισε λοιπόν; Γιατί η Ακαδημία ήθελε να το δώσει επιτέλους σε μια γυναίκα και δεν υπήρχε πιο ιδανικό σκηνικό για να το κάνει, καθώς απέναντι από την Bigelow βρισκόταν ο πρώην άντρας της, James Cameron, με το «Avatar»! Κακώς εννοούμενο φεμινισμό το λένε στο χωριό μου…

Ένα χρόνο μετά, το 2011, η Ακαδημία βράβευσε με το Oscar «Καλύτερης Ταινίας» το «The King’s Speech», το οποίο απέσπασε συνολικά 4 βραβεία. Δυσκολεύομαι να «θάψω» το εν λόγω έργο, γιατί ήταν μια πραγματικά καλή ταινία, ιδίως χάρη στις ερμηνείες των Colin Firth και Geoffrey Rush, ακόμα κι αν δεν είναι μια «μεγάλη» ταινία. Γιατί βρίσκεται λοιπόν εδώ; Διαβάστε λιγάκι τι ανταγωνισμό είχε εκείνη την χρονιά, παίρνοντας πρώτα βαθιά ανάσα: «Inception», «Black Swan», «The Social Network» και » The Fighter», στην πιο πλούσια, ποιοτικά και ποσοτικά, χρονιά των σύγχρονων βραβείων.

«Crash». Όνομα και πράγμα! Το 2006 η Ακαδημία ανέτρεψε όλα τα προγνωστικά και μας εξέπληξε όσο ποτέ. Ίσως επειδή ήθελε να μας «τρολάρει». Ακόμα και το «Hurt Locker» ήταν τουλάχιστον πιο μεγαλεπήβολο σαν project. Το «Crash» του Paul Haggis είναι η λιγότερο «Οσκαρική» ταινία που κέρδισε ποτέ και δεν το λέω με καλή έννοια. Ποιά ταινία θα μπορούσε να είχε κερδίσει στη θέση του; Το «Brokeback Mountain» του Ang Lee αν η Ακαδημία ήταν λίγο πιο θαρραλέα ή το «Munich» αν σ” αυτό ο Spielberg είχε εμφυσήσει λίγη απ” την ψυχή του «The Schindler’s List». Βέβαια για μένα η καλύτερη ταινία της χρονιάς ήταν το «Cinderella Man», αλλά άντε να δεχτώ πως δεν ήταν «oscar material». Λες και το «Crash» ήταν…

Η Ακαδημία ήθελε να βραβεύσει κι ένα musical στη σύγχρονη ιστορία της. Ποιό ήταν αυτό; Το «Moulin Rouge»; To «Les Miserables» μήπως; Όχι, κυρίες και κύριοι, ήταν το «Chicago»! Ειλικρινά δεν θα είχα καμία αντίρρηση αν δεν υπήρχε απέναντι ο καλύτερος σύγχρονος Scorsese του «Gangs of New York». Όσο για το δεύτερο (και, κατά τον γράφοντα) καλύτερο μέρος του «Άρχοντα» του Peter Jackson; Τα πήρε μαζεμένα την επόμενη χρονιά…

Η δεκαετία του ’90 ήταν πραγματικά πλούσια κινηματογραφικά. Τολμώ να πω πως όλες οι βραβεύσεις ήταν λίγο-πολύ δίκαιες (ναι, ακόμα κι εκείνη του «Shakespere In Love», παρότι θα μπορούσε σίγουρα να είχε βραβευτεί το «Saving Private Ryan»), οπότε θα περάσω στο «Driving Miss Daisy» που κυκλοφόρησε το 1989. Πόσοι από εσάς θυμάστε εκείνο το έργο; Πόσοι από τους νεότερους έχετε ασχοληθεί ακόμα και να το δείτε; Πάμε να τσεκάρουμε ποιές ταινίες είχε απέναντί του: το «Born on the Fourth of July» που μας έκανε να καταλάβουμε ότι ο Tom Cruise είναι ηθοποιός, το «My Left Foot» στο πρώτο Oscar του Daniel Day-Lewis, αλλά και το «Dead Poets Society», κορυφαία στιγμή του αείμνηστου Robin Williams, μια ταινία πραγματική διδαχή για μια ολόκληρη γενιά (ίσως και περισσότερες). Λυπάμαι κυρία Daisy, αλλά ο χρόνος ήταν σκληρός μαζί σας…

Ταινίες που θα μπορούσαν να είχαν κερδίσει αλλά δεν ήταν καν υποψήφιες

Εντάξει να το δεχτώ πως η Ακαδημία έχει τη δική της λογική, η οποία συνεχώς μεταλλάσσεται, πράγμα το οποίο εκμεταλλεύτηκαν κάποιες ταινίες και κέρδισαν το χρυσό αγαλματίδιο. Τι γίνεται όμως με τα έργα εκείνα που λάτρεψαν κόσμος και κριτικοί, που έγιναν ή πρόκειται να γίνουν «κλασικά» και δεν πήραν καν υποψηφιότητα στην κατηγορία «Καλύτερη Ταινία»; Στην 81η απονομή των Βραβείων, για παράδειγμα, το «σήκωσε» το «Slumdog Millionaire», απολύτως δίκαια κατά τη γνώμη του γράφοντα. Έμειναν όμως έξω από την, τότε, πεντάδα (ήταν ομολογουμένως πιο μεγάλος ο βαθμός δυσκολίας) το καλύτερο Batman όλων των εποχών, το «Dark Knight» του Kevin Nolan, το οποίο θεωρήθηκε επίσης από πολλούς η καλύτερη και πιο «σκεφτόμενη» υπέρ-ηρωική ταινία ever, αλλά και το «Wall-E», ένα animation σχετικά με ένα ρομποτάκι που βγάζει κάτι περίεργους ήχους, αλλά έχει περισσότερη ψυχή από πολλούς ανθρώπους που κυκλοφορούν εκεί έξω, και περιφέρεται σε ένα υπέροχο μετά-αποκαλυπτικό τοπίο. Υποψηφιότητα δεν πήρε επίσης το «Eternal Sunshine of the Spotless Mind», παρότι κέρδισε το Oscar «Πρωτότυπου Σεναρίου». Μα είναι δυνατόν; Με τον Carrey και την Winslet να «δένουν» τόσο υπέροχα, παρότι αταίριαστοι φαινομενικά, σε ένα έργο που μας θυμίζει πως όσο κι αν θα θέλαμε να ξεχάσουμε τον πόνο που προκαλεί ένας άσχημος χωρισμός, είναι οι όμορφες στιγμές εκείνες που μας οδηγούν, εκείνες που πρέπει να «ζήσουν» και που δίνουν αξία στους ανθρώπους που κάποτε, έστω και για μια στιγμή στον χωροχρόνο, νιώσαμε δικούς μας. Αλλά τι να συζητάμε τώρα όταν πίσω στο 1995 δεν πήρε υποψηφιότητα το «Seven», με υπέρ-λαμπρό καστ και φανταστική κι άκρως «σφιχτοδεμένη» σκηνοθεσία από τον David Fincher. Ίσως να τους έπεσε βαρύ. Αλλά πάλι, κάποιο καιρό πριν είχαν βραβεύσει το «Silence of the Lambs». Αριστούργημα από τα λίγα, αλλά ελαφρύ δεν το λες. Από την άλλη, πίσω στο μακρινό 1969 το «προφητικό» και πρωτοποριακό «2001: A Space Odyssey» δεν είχε ούτε αυτό λάβει υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία της χρονιάς. Τα λόγια είναι περιττά…

Κλείνοντας, μπορεί κάποιες αποφάσεις της Ακαδημίας να χρειάζονται γερές δόσεις χιούμορ για να «χωνευτούν», αλλά ακόμα κι αυτό είναι μέρος του παιχνιδιού. Και κάτι παραπάνω. Είναι μέρος της «μαγείας» του θεσμού. Δεν θα σας πω εγώ υπό ποια οπτική γωνία να παρακολουθήσετε τα Oscars. Τα λέμε την Κυριακή ή, ακόμα καλύτερα, τη Δευτέρα για να σχολιάσουμε τα αποτελέσματα και κυρίως, την νίκη του Boyhood (αυτό είναι περισσότερο επιθυμία παρά πρόβλεψη), μιας ταινίας που απέδειξε ότι ακόμα και στις μέρες μας μπορεί ο κινηματογράφος να είναι πρωτοποριακός και καινοτόμος. Μια ταινία με ψυχή που χρειάστηκε ψυχή (κι έμπνευση κι υπομονή και κόπο) για να γυριστεί. Μην το δείτε σαν ένα απλό «οσκαρικό» δράμα. Δείτε το σαν αυτό που είναι, μια «δραματοποιημένη» κινηματογραφική καταγραφή της πορείας της ενηλικίωσης ενός ανθρώπου, ένα κινηματογραφικό reality γυρισμένο με ντοκιμαντερίστικους όρους, ένα γλυκόπικρο ταξίδι, μια ευκαιρία να ζήσουμε «κινηματογραφική ιστορία» τη στιγμή που γράφεται… Καλή απονομή να έχουμε!

Επιμέλεια: Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος

(Αναδημοσίευση κειμένου το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.clevernews.gr

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ SORROWS PATH ΓΙΑ ΤΟ SWEDEN ROCK FESTIVAL

Την ίδια στιγμή που τα festivals έχουνε γίνει μια... "πονεμένη" πραγματικότητα εδώ στην Ελλάδα για τους οπαδούς του σκληρού ήχου, το Sweden Rock Festival παραμένει ένα από τα σημαντικότερα συναυλιακά γεγονότα για απανταχού metallers και hard rockers. Φέτος θα φιλοξενήσει πάλι πλειάδα σημαντικών ονομάτων, όπως είναι οι Judas Priest, οι Motley Crue, οι Def Leppard, οι Opeth, οι Evergrey κι άλλοι κι ανάμεσα σ'αυτούς θα προσπαθήσουν να βρεθούν κι οι δικοί μας Sorrows Path, μια άκρως ανερχόμαι μπάντα που κινείται στα μονοπάτια του Doom Power, συμμετέχοντας στον διαγωνισμό που θα δώσει 4 θέσεις για το festival. Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου που εξέδωσε η μπάντα.

"Η μπάντα μας, Sorrows Path, που πέρσι έφτασε στην 5η θέση της τελικής ψηφοφορίας για το SWEDEN ROCK (4 μπάντες έπαιξαν…), επιλέχθηκε πάλι από τη Σουηδική επιτροπή να είναι μέσα στις 150 καλύτερες στο δεύτερο γύρο της επιλογής για το μεγαλύτερο Σκανδιναβικό rock/metal festival, όπου συμμετέχουν φέτος οι Judas Priest, Def Leppard και πολλές ακόμα μεγάλες rock/metal μπάντες… Σε αυτή την παγκόσμια ψηφοφορία συμμετέχει ο κάθε υπολογιστής (IP address) με μία ψήφο τη μέρα στην ίδια μπάντα μέχρι τις 11 Γενάρη που θα γίνει η τελική ψηφοφορία: http://www.swedenrock.com/en/festival/other/band-comeptition-2014 Με μία μικρή βοήθεια παραπάνω (καθημερινή ψήφος και share με φίλους) για τους Sorrows Path μπορούμε να κάνουμε το θαύμα και να γίνουμε η πρώτη Ελληνική μπάντα που θα κερδίσει σε αυτό τον τεράστιο διαγωνισμό! Ευχαριστούμε πολύ εκ των προτέρων! Doom rules eternally… Sorrows Path!"

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ "ΠΑΡΤΑΡΟΥΜΕ" ΣΤΟ "ON THE ROAD" ΣΤΟ ΓΚΑΖΙ

Την Κυριακή 14.12.2014 οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί Βανζέλ Γκρέκο (Atlantis fm)  και Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος (Σχολή Κακών Τεχνών στον RockhaRadio) ενώνουν τις δυνάμεις τους διοργανώνοντας ένα ξέφρενο ροκ πάρτυ λίγο πριν τις γιορτές.

Μέρος διεξαγωγής ένας ιδιαίτερος κι εναλλακτικός χώρος, το "On the Road", Ιάκχου 12, στο Γκάζι.

Οι μουσικές επιλογές ποικίλες, με κοινό γνώμονα τη ροκ αισθητική. Η ανεβασμένη διάθεση κρίνεται απαραίτητη.

Ώρα έναρξης: 20.00

Τιμή εισόδου: 3

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ "ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΙΚΑΡΟΥ"

"Λέγεται πως υπήρξε κάποτε ένας άνθρωπος, σ’ ένα μακρινό μέρος, προικισμένος μ’ ένα σπάνιο χάρισμα. Ήταν μια μουσική ιδιοφυία, παρότι δεν ήξερε να παίζει κάποιο όργανο, ούτε είχε ποτέ λάβει μαθήματα μουσικής. Στο μυαλό του όμως, κείτονταν κρυμμένες όλες οι μουσικές, όλες οι μελωδίες του κόσμου. Δεν τις επέλεγε…. τον επέλεγαν κι όταν έκριναν πως ήταν η ώρα τους να του φανερωθούν, απλά του φανερώνονταν κι εκείνος τότε τις σιγοτραγουδούσε και τις κατέγραφε σ’ έναν παλιό φωνογράφο. Έπειτα, τις «έντυνε» με στίχους… στίχους απλούς, αλλά γεμάτους συναίσθημα, τους οποίους τραγουδούσε με την απαίδευτη, αλλά και τόσο χαρισματική φωνή του. Το μουσικό έργο εκείνου του ανθρώπου είχε την ιδιότητα να σε «μαγεύει» στο πρώτο άκουσμά του. Έτσι, εκείνος ο απλός και μάλλον ιδιαζόντως ντροπαλός, έως κι αδιάφορος στις υπόλοιπες πτυχές της ζωής του, ανθρωπάκος, έγινε διάσημος, αφού πρώτα βέβαια το έργο του υπέπεσε στην αντίληψη των κατάλληλων ανθρώπων. Η ιστορία του όμως δεν τελειώνει εδώ… Του άρεσε να κάνει ορειβασία… να αφουγκράζεται τη σιγαλιά του βουνού και να κοιτάζει τον κόσμο από ψηλά. Μια βραδιά αποκλείστηκε σε κάποιο χιονισμένο όρος. Νόμιζε πως ήταν μόνος του, αλλά σύντομα συνειδητοποίησε πως έκανε λάθος. Ήταν περιτριγυρισμένος από μια αγέλη λύκων, η οποία προφανώς είχε «θορυβηθεί» από την απροσδόκητη παρουσία του στο φυσικό τους περιβάλλον. Βαθιά μέσα του είχε τρομοκρατηθεί. Φρόντισε όμως να μη τους το δείξει. Προσπάθησε να δείξει σ’ αυτά τα άγρια «τέρατα» πως δεν είχε κακές προθέσεις, αλλά και πως δεν τα φοβόταν συνάμα και με κάποιον τρόπο, τα κατάφερε. Δεν ξέρω πως ακριβώς, αν κι υπάρχουν διάφορες παραλλαγές αυτής της ιστορίας, μερικές πιο ευφάνταστες από κάποιες άλλες, αλλά τα κατάφερε κι επέστρεψε πίσω σώος κι αβλαβής. Η ιστορία μας, όμως, δεν τελειώνει ούτε εδώ… Εκείνος ο άνθρωπος είχε γράψει ένα τραγούδι. Ήταν πολύ μικρός όταν το ‘γραψε. Ήταν ένα ερωτικό κομμάτι, απευθυνόμενο στον μεγάλο έρωτα της ζωής του, μια πιτσιρίκα που ήταν κόρη κάποιων οικογενειακών φίλων, με την οποία μεγάλωσαν μαζί. Ποτέ δεν της αποκάλυψε τον έρωτά του. Ούτε όταν έγινε διάσημος. Ούτε όταν έγινε διάσημο το εν λόγω τραγούδι του. Το μετάνιωνε κάθε μέρα της ζωής του, αλλά ποτέ δεν έκανε τίποτα γι’ αυτό. Ώσπου ήρθε η στιγμή που το μετάνιωσε με τον πικρότερο τρόπο, όταν ο παιδικός του έρωτας, η γυναίκα της ζωής του, χόρεψε εκείνο ακριβώς το κομμάτι τη νύχτα του γάμου της με τον αγαπημένο της. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας ένιωσε προδομένος, έστω κι αν ο ίδιος ήταν ο μοναδικός φταίχτης. Ο ίδιος άνθρωπος που δεν είχε φοβηθεί τους λύκους, εκείνα τα «τέρατα» σ’ εκείνο το αφιλόξενο, χιονισμένο βουνό, είχε μετατρέψει ένα απλό τραγούδι, ένα γλυκό κι όμορφο τραγούδι, σε «τέρας». Αυτό το «τέρας» τον στοίχειωσε για την υπόλοιπη ζωή του. Παράτησε τη μουσική και χάθηκαν τα ίχνη του. Κάποιοι λένε πως αποσύρθηκε σε κάποιο ορεινό χωριό και κάποιοι άλλοι πως διάλεξε την απόλυτη απομόνωση για να μπορέσει με την ησυχία του να βάλει τέλος στη ζωή του.

 

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας; Δεν υπάρχουν τέρατα. Δεν υπάρχουν δράκοι που με μια τους πύρινη ανάσα μπορούν να κάνουν στάχτη χωριά ολόκληρα. Δεν υπάρχουν αιμοδιψείς βρικόλακες, καταραμένοι σε μια αθάνατη αιωνιότητα. Ακόμα κι οι λύκοι της ιστορίας δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τέρατα. Στην πραγματικότητα, κατά βάση προσπάθησαν απλά να προστατέψουν το φυσικό τους περιβάλλον. Ούτως ή άλλως, είναι αδιαμφισβήτητο, νομίζω, το ότι το πιο αιμοσταγές και το πιο επικίνδυνο ον στον πλανήτη μας είναι ο άνθρωπος. Είναι το πιο απρόβλεπτο ον, το μοναδικό που δρα έξω από τα όρια των νόμων της Φύσης. Το μοναδικό που έχει δημιουργήσει τους δικούς του νόμους. Το μοναδικό που δυνητικά κρύβει μέσα του το «τέρας». Ίσως γι’ αυτόν τον λόγο, είναι και το μοναδικό που έχει τη ροπή να δημιουργεί φανταστικά τέρατα."

 

Το άνωθεν κείμενο αποτελεί απόσπασμα του βιβλίου "Το Πέταγμα του Ικάρου" του Δημοσθένη Καραγιαννόπουλου.

ΟΤΑΝ ΝΟΜΙΖΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΟΙΤΟΥΣΑ...

Όταν νόμιζες πως δεν κοιτούσα

Σ' είδα να δακρύζεις στα κρυφά

Και να απαγγέλεις σκόρπιους στίχους

Και να καις τα ρούχα στη φωτιά

Όταν νόμιζες πως δεν μιλούσα

Είχα τόσα που ήθελα να πω

Για όλα αυτά που ήξερα πως κρύβεις

Δήθεν για το δικό μου το καλό

Όταν νόμιζες πως δεν κοιτούσα

Είδα τη ζωή μου να περνά

Να κοντοστέκεται πάνω στις ράγες

Και στο τρένο να χαμογελά

Όταν νόμιζες πως δεν κοιτούσα

Σ' είδα 'κείνες τις μάσκες να φοράς

Σ' αναγνώρισα μέσα στο πλήθος

Σε αγνώστους να δίνεσαι με μιας

Όταν νόμιζες πως δεν θ' αντέξω

Μη φοβάσαι, σου είπα, είμαι δυνατός

Τρέχω πάντα κόντρα στον άγριο άνεμο

Μα στα ψέματα είμαι κι εγώ καλός

Όταν νόμιζες πως δεν κοιτούσα

Είδα τη ζωή μου να περνά

Σαν αστείο που ποτέ δεν γέλασα

Κι ας το έπιασα με την πρώτη φορά

Όταν νόμιζες πως εγώ ζούσα

Μου 'χες μάθει μόνο ν' αναπνέω

Κι όταν πια νομίζεις πως εσύ κοιτάς

Στα κρυφά κι εγώ τα βράδια κλαίω...

Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος

"ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΟΣΤΙΖΟΥΝ ΑΚΡΙΒΑ..."

Λένε πως κάθε τέλος είναι μια καινούρια αρχή. Μια νέα σελίδα. Τι συμβαίνει όμως λοιπόν όταν γυρίζεις τη σελίδα; Σβήνονται με μιας όσα είχες διαβάσει πιο πριν; Κι αν ναι, πως θα βγάλει νόημα το βιβλίο; Ποια θα είναι η ουσία του; Τι νόημα έχει η ζωή χωρίς τις εμπειρίες, καλές ή κακές; Διότι στη θεωρία θα ήταν ωραίο που και που να γυρνούσαμε σε μια κατάσταση "tabula rasa". Να είχαμε τη δυνατότητα μιας καθάρειας, αγνής επανεκκίνησης. Αυτό όμως που μας διαμορφώνει είναι η πορεία μας, τα σημάδια μας, ακριβώς όπως ένα βιβλίο δεν κρίνεται από την τελευταία του ατάκα, αλλά από το τι προηγήθηκε στις σελίδες που οδήγησαν εκεί.

Η αφορμή του κειμένου είναι, προφανώς, η καινούρια σελίδα στη ραδιοφωνική μου πορεία. Στον rockharadio πλέον, κάθε Σάββατο στις 20.00. Αυτή είναι η αφορμή, ναι. Τα αίτια όμως της εσωτερικής μου ανάγκης να πω αυτά τα λόγια είναι πολύ πιο βαθιά και μας πάνε πολύ πίσω. Ίσως κάποιοι θεωρήσουν ότι βγάζω χολή, ίσως κάποιοι παρεξηγηθούν. Δεν δίνω δεκάρα, ακριβώς διότι αν κάποιος παρεξηγηθεί από τα λεγόμενα μου, μάλλον έχει τη "μύγα".

Έχοντας πια κλείσει τα 31 μου χρόνια (ναι, ξέρω, δεν δείχνω ούτε 25!) μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά το εξής: είναι καλύτερο κάποια πράγματα που λάτρεψες μικρός, κάποια πράγματα που σε διαμόρφωσαν, κάποιους ανθρώπους που θαύμασες, κάποια όνειρα που έκανες... να μη τα γνωρίσεις ποτέ από μέσα. Γιατί κινδυνεύεις... κινδυνεύεις να συνειδητοποιήσεις ότι άνθρωποι που θαύμαζες είναι στυγνοί εκμεταλλευτές που φοράνε το καλοσυνάτο τους προσωπείο μόνο όταν βρεθούν πίσω από το "γυαλί", αλλά κατά τ' άλλα δεν έχουν κανέναν θέμα να σε αντιμετωπίσουν σαν σκλάβο "πίσω από τις κάμερες", ενώ πριν τους έχεις πληρώσει για να σου δώσουν τα "φώτα" τους... κινδυνεύεις να συνειδητοποιήσεις ότι τίποτα δεν είναι αξιοκρατικό (αν δεν το ήξερες ήδη) κι ότι ειδικά αν το όνειρό σου είναι να ασχοληθείς με τις τέχνες, θα πρέπει, πέραν όλων των άλλων, να γίνεις και promoter, manager, λαντζέρης, ζιγκολό ή πουτάνα, ρουφιάνος και πλανόδιος πωλητής συνδετήρων... κινδυνεύεις να συνειδητοποιήσεις ότι η νύχτα είναι πάντα βρώμικη, ακόμα και σε χώρους που κινούνται άνθρωποι που νιώθουν ξεχωριστοί, "ψαγμένοι", ιδιαίτεροι λόγω των μουσικών τους ακουσμάτων, αλλά στην πραγματικότητα είναι πιο κενοί και πιο σιχαμεροί κι από τον τελευταίο σκυλά... κινδυνεύεις να γνωρίσεις μικροκαρχαρίες (που νομίζουν ότι είναι μεγαλοκαρχαρίες) που κηρύττουν επίπεδο, το παίζουν τίμιοι οικογενειάρχες και λαμπυρίζουν στο σκοτάδι, αλλά στην πραγματικότητα είναι ακόμα πιο γλοιώδεις εκμεταλλευτές που αν είσαι αγοράκι θα κοιτάξουν να σε ξεζουμίσουν και να σε υποσκελίσουν κι αν είσαι κοριτσάκι να σου ρίξουν κι έναν πούτσο επειδή σου κάνουν την τιμή να δουλεύεις γι' αυτούς ΤΖΑΜΠΑ... θα γνωρίσεις βέβαια κοριτσάκια που αξίζει να τους φέρονται έτσι, καθώς μόνη σημασία έχει η "βιτρίνα" της ντίβας κι ας υπάρχει μέσα "φτήνια" που δεν βρίσκεις ούτε στις εκπτώσεις, ενώ επίσης θα γνωρίσεις κι αγοράκια που αξίζει να τους φέρονται έτσι, καθώς την έχουν δει οι γαμιάδες της γειτονιάς, την ίδια στιγμή που η ρουφιανιά είναι το μόνο τους επίτευγμα κι ενώ ακόμα τους βάζει τις φωνές η μαμά τους για να πάνε να φάνε... κινδυνεύεις να γνωρίσεις ανθρώπους που θα στο παίξουν φίλοι, μόνο και μόνο για να χαλαρώσουν τις άμυνες σου και να στη φέρουν στην πρώτη ευκαιρία... κινδυνεύεις να συνειδητοποιήσεις ότι τα όνειρα, οι εικόνες, οι μουσικές, τα στιχάκια, όλα εκείνα που διαμόρφωσαν το παιδί το οποίο εξελίχτηκε στον ενήλικα που είσαι σήμερα, ήταν μια φούσκα. Περισσότερο απ' όλα, όμως, κινδυνεύεις να γίνεις σαν τα μούτρα τους για να επιβιώσεις...

Ο απώτερος σκοπός αυτού του κειμένου, λοιπόν, είναι να κάνω την εξής δήλωση: όχι δεν είμαι το πουτανάκι σας (ξέρετε ποιοι είστε), αλλά όχι, δεν θα γίνω και σαν τα μούτρα σας. Δεν έχω να φοβηθώ τίποτα και κανέναν, παρά μόνο τον εαυτό μου όταν κοιτάζω στον καθρέπτη. Παρά μόνο τις σκέψεις μου όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι. Δεν παρατάω τα όνειρά μου κι ας έφτασαν πολλά να θυμίζουν εφιάλτες. Θα είμαι εδώ, με τα καλά και τ' άσχημά μου, θα παλεύω και θα στέκομαι δίπλα σε όσους πρέπει κι απέναντι σε όσους επιβάλλεται. Και για κανέναν καριόλη δεν θα δεχτώ να ζήσω με σπασμένα φτερά...

"Να πετάξεις ψηλά ποτέ μη φοβηθείς

Να ανοίξεις φτερά, τι κι αν γκρεμιστείς

Να ξύσεις πληγές, να ζήσεις και να πληγωθείς

Με σπασμένα φτερά μη δεχτείς να ζεις..."

Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος