ALBUM ΤΟΥ ΜΗΝΑ: ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΨΑΧΝΩ ΣΤΟ ΦΩΣ

Ομολογώ πως από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα τη συγκεκριμένη στήλη για το blog της εκπομπής μου, της Σχολής Κακών Τεχνών, ανέμενα το πότε θα ερχόταν η ώρα για να παρουσιαστεί εδώ κάποιο ελληνόφωνο album. Λοιπόν, η ώρα αυτή ήρθε! Είναι γεγονός πως ο φετινός Δεκέμβρης ήταν τρομερά φτωχός αναφορικά με την ποσότητα των κυκλοφοριών σε Ελλάδα κι εξωτερικό, όμως το εδώ παρουσιαζόμενο δεύτερο album του Ιορδάνη Σιδηρόπουλου με τίτλο "Ψάχνω στο Φως" δεν είναι "ο τυφλός που βασιλεύει στους μονόφθαλμους". Βρίσκεται εδώ επειδή, πάρα πολύ απλά, τα σπάει!

Ο Ιορδάνης Σιδηρόπουλος είναι ένας πολύ ιδιαίτερος τραγουδοποιός ο οποίος ξεκίνησε την πορεία του από τον Βόλο, απ' όπου και κατάγεται. Μας συστήθηκε δισκογραφικά το 2013 με τον δίσκο "Χειμώνας", έχει ήδη μοιραστεί τη σκηνή με σπουδαία ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου και φέτος κυκλοφορεί το δεύτερο προσωπικό του album, ένα album που έχω την αίσθηση ότι θα αποτελέσει το "ξεπέταγμά" του.

Όσον αφορά λοιπόν το "Ψάχνω στο Φως", να πω κατ' αρχήν ότι μου έκανε τρομακτικά θετική εντύπωση το ότι επιτέλους μετά από καιρό ακούω ΚΙΘΑΡΕΣ σ' ένα ελληνόφωνο album. Κιθάρες σε πρωταγωνιστικό ρόλο, καταιγιστικά riffs, leads, μελωδίες, κιθάρες να τα "χώνουν", κιθάρες να "δακρύζουν". Ο δίσκος γενικά είναι πολύ δουλεμένος τόσο όσον αφορά το παικτικό μέρος, αλλά κι όσον αφορά το κομμάτι της παραγωγής. Οι στίχοι είναι προσεγμένοι κι έχουν κάτι να πουν, έχουν έμπνευση και βάθος. Στο ερμηνευτικό σκέλος, ο Ιορδάνης είχε ήδη δείξει τις δυνατότητες του από το ντεμπούτο του, εδώ όμως είναι δυο σκαλιά πάνω. Ίσως κάποιοι θεωρήσουν τις ερμηνείες του υπερβολικές, καθώς δεν ακολουθεί μια συγκεκριμένη ερμηνευτική "μανιέρα", διαφοροποιείται, παίζει "ρόλους", δεν προσπαθεί να εκμαιεύσει το να είναι ροκ ή το να είναι "έντεχνος" ή ο,τιδήποτε άλλο. Δεν προσπαθεί να γράψει hit-άκια ή ευκολομνημόνευτα ρεφρέν. Πάει όπου το εκάστοτε τραγούδι τον οδηγεί. Εγώ προσωπικά, επειδή λατρεύω τους ερμηνευτές κι όχι τους τραγουδιστές-διεκπεραιωτές, εντυπωσιάστηκα από τις ερμηνείες του στο σύνολο του album. Όσον αφορά τα τραγούδια, ξεχώρισα τα "Τσιμεντένια Σοκάκια", την "Ελένη", τα "Παιδία του Δρόμου", αλλά και το "Μας Προδώσαν", το οποίο ερμηνεύει ο τεράστιος Βασίλης Παπακωνσταντίνου, σε μια από τις δυο "φιλικές" συμμετοχές που υπάρχουν στο album (η άλλη είναι της Ρίτας Αντωνοπούλου στο "Ο Κόσμος Άλλαξε Νωρίς").

Τ' αρνητικά του album; Κάποια riffs σου δίνουν την αίσθηση ότι κάπου τα έχεις ξανακούσει, αν και δεδομένα στη μουσική δεν υπάρχει παρθενογένεση, ενώ υπάρχουν ένα-δύο κομμάτια, όπως το "Στους Ρυθμούς της Βροχής", τα οποία αν κι είναι καλά τραγούδια μοιάζουν λίγο παράταιρα σαν ύφος σε σχέση με τα υπόλοιπα. Αυτά. Δεν μπορώ να βρω άλλα!

Κλείνοντας, πραγματικά θεωρώ ότι όλοι όσοι αγαπάνε την ελληνόφωνη ροκ, αλλά κι όσοι εδώ και καιρό ισχυρίζονται πως αυτή έχει πεθάνει, πρέπει να ψάξουν να ακούσουν το "Ψάχνω στο Φως" και να στηρίξουν καλλιτέχνες σαν τον Ιορδάνη. Σίγουρα πρέπει να προσέξει κάποια απλά, αλλά σημαντικά πραγματάκια, σίγουρα πρέπει να αναπτύξει ένα ακόμα πιο ξεκάθαρο προσωπικό στυλ, αλλά δεδομένα το μέλλον του ανήκει κι είναι στο δικό του χέρι...

ALBUM ΤΟΥ ΜΗΝΑ: ELDRITCH - UNDERLYING ISSUES

Υπήρξε μια περίοδος, εκεί γύρω στην περίοδο κυκλοφορίας του "Blackenday" που είχα "κολλήσει" πραγματικά με τους Eldritch. Όντας γνήσιος οπαδός του progressive metal, είχα λατρέψει το πως οι Ιταλοί ήταν μια από τις λίγες πραγματικά προοδευτικές μπάντες του χώρου, καθώς, εν αντιθέσει με την πλειονότητα, δεν έπαιζαν prog απλώς αντιγράφοντας τις φόρμες του "Images and Words" των Dream Theater, αλλά εξελίσσονταν και διαφοροποιούνταν σε κάθε κυκλοφορία τους, πότε σκληραίνοντας τον ήχο τους και φτάνοντας σε ταχύτητες thrash metal, πότε παρουσιάζοντας μια πιο dark αισθητική και πότε "φλερτάροντας" με πιο hard rock κι εμπορικά ηχοχρώματα. Το "Blackenday", βέβαια, κυκλοφόρησε το 2007. Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια κι οι ενδιάμεσες κυκλοφορίες της μπάντας δεν μ' ενθουσίασαν. Το "Gaia's Legacy" του 2011 ήταν ένα ιδιαίτερο, σαν εγχείρημα, concept album, το οποίο όμως ήταν μάλλον άστοχο κι ανεπιτυχές, ενώ το ανέμπνευστο περσινό "Tasting the Tears" πέρασε και δεν ακούμπησε, μην εξελίσσοντας καθόλου τον ήχο της μπάντας.

Κι ερχόμαστε στα δρώμενα του σήμερα και στο, εδώ παρουσιαζόμενο, "Underlying Issues" και στην παραδοχή, πια, πως η μπάντα έχει αποκτήσει μια συγκεκριμένη ταυτότητα από το "Blackenday" και μετά, καθώς είναι ο τρίτος στη σειρά δίσκος στον οποίον οι Eldritch ακολουθούν μια συγκεκριμένη πεπατημένη, χωρίς να ξαφνιάζουν, αλλά και χωρίς, για πρώτη φορά μετά από καιρό, να μπορεί να πει οποιοσδήποτε ότι απογοητεύουν. Διότι μπορεί πια οι Ιταλοί να είναι περισσότερο prog στην "ταμπέλα" παρά στην ουσία, αλλά είναι γεγονός πως ο νέος τους δίσκος είναι πιο δουλεμένος από τους προκατόχους του και περιέχει πραγματικά καλή μουσική. Στιχουργικά το album είναι αρκετά άμεσο, στοχεύοντας περισσότερο να "μιλήσει" στον μέσο ακροατή παρά να προβληματίσει ή να κάνει τη διαφορά, με τον Terrence Holler πάντως να δίνει "ψυχή" στον στίχο με τις ερμηνείες του, όντας σε εξαιρετική φόρμα. Στο μουσικό σκέλος, είναι φανερό πως οι Eldritch επέλεξαν να απλουστεύσουν λιγάκι τα ρυθμικά τους μέρη, χωρίς να σημαίνει πως δεν είναι άρτια παιγμένα, δίνοντας τα όμως όλα στα κιθαριστικά solos. Πραγματικά νομίζω ότι είχα καιρό να ακούσω τόσο καλά κι εμπνευσμένα leads στο σύνολο ενός δίσκου.

Τελικά το "Underlying Issues" είναι ένα album που θα ακουστεί ευχάριστα από το σύνολο των οπαδών του σκληρού ήχου. Είναι μάλιστα παράδοξο το πως, ενώ δίνει την εντύπωση πως έχει στόχο την αμεσότητα παρά την πολυπλοκότητα,  "μεγαλώνει" μέσα σου με κάθε ακρόαση. Δεν ξέρω, βέβαια, αν είναι η δουλεία εκείνη που θα "μεγαλώσει" ξανά το όνομα των Ιταλών, αλλά, και καθότι ο Νοέμβρης είναι παραδοσιακά ένας "φτωχός" σε κυκλοφορίες μήνας, κερδίζει τον τίτλο του δίσκου του μήνα για μένα.

Επιμέλεια: Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος

ALBUM ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΡΟΚ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ: ΗΟLLYWOOD VAMPIRES - HOLLYWOOD VAMPIRES

Όταν Ο Johnny Depp συναντιέται με τον Alice Cooper και τον Joe Perry, το μόνο που σου έρχεται στο μυαλό είναι ένας απίστευτος οργασμός, ειδικά αν είσαι φαν ενός από τους τρεις ή και των τριών. Βέβαια εδώ έχουμε να κάνουμε καθαρά με μουσική και το supergroup των τριών προαναφερθέντων αστέρων του Hollywood. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...

Το The Hollywood Vampires αρχικά ήταν ένα... "ιδιόμορφο" club που δημιούργησε ο κύριος Vincent Fournier (a.k.a Alice Cooper) κάπου στα ΄70s στο L.A της California με αρκετά εξέχοντα μέλη. Το 2015 μαζί με τους προαναφερθέντες κυρίους Johnny Depp και Joe Perry το εν λόγω club πήρε μορφή συγκροτήματος, καθώς δημιουργήθηκε το ομώνυμο supergroup και στις 11 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο album της μπάντας. Έχοντας ως συμπαραστάτες τους Paul McCartney, Robby Krieger, Orianthi, Dave Grohl, Slash, Brian Johnson, Joe Walsh, Perry Farrell, και Zak Starkey μεταξύ άλλων, το μόνο που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν είναι μια τεράστια δισκάρα. Βέβαια δυστυχώς ή ευτυχώς υπάρχουν μόνο τρία καινούργια κομμάτια μέσα στο δίσκο και όλα τα υπόλοιπα είναι διασκευές. Η αλήθεια είναι πως πολλούς μπορεί να τους ξενίσει το γεγονός πως σαν δίσκο του μήνα επέλεξα ένα album κυρίως με διασκευές, αλλά πιστέψτε με δεν είναι αυτό που ακούγεται. Είναι ένας ολοκληρωμένος δίσκος αποτελούμενος ίσως από την καλύτερη επιλογή κομματιών που θα μπορούσε να γίνει και με έναν Alice Cooper ο οποίος αποδεικνύει πως, όχι μόνο δεν τον έχει επηρεάσει η φθορά του χρόνου, αλλά βρίσκεται στα καλύτερά του. Έχω να ακούσω τόσο καλή απόδοση και γενικότερα ερμηνεία από τον κύριο Cooper αρκετά χρόνια θα έλεγα. Όσων αφορά τα νέα κομμάτια του δίσκου, απλά θα αρκεστώ στο να πω πως άνετα γίνονται hitάκια σε οποιοδήποτε club και ραδιοσταθμό.

Δίσκος του μήνα λοιπόν για εμένα για 2 ακόμα κύριους λόγους. Πρώτα από όλα η ιδιαίτερη παρουσία του κυρίου Johnny Depp και κατά δεύτερων η τελευταία ηχογράφηση του κυρίου Christopher Lee, πρωτού αφήσει τον μάταιο κόσμο στον οποίο ζούμε. Λίγα λόγια και σταράτα που λέει κι ένα ρητό, οπότε προτείνω άφοβα την αγορά του δίσκου και τον οργασμό που θα ακολουθήσει την ακρόαση του.

Επιμέλεια: Γιώργος Ραχιώτης

(Η παρούσα κριτική δημοσιεύεται και στο blog της εκπομπής "Ροκ Εξομολογήσεις"  www.rockexomologiseis.wordpress.com)

e-mail: rockexomologiseis@gmail.com

Σελίδες της εκπομπής στο facebook: 

http://www.facebook.com/RockExomologiseis

http://www.facebook.com/RockExomologiseisRadioShow

ALBUM TOY ΜΗΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ: QUEENSRYCHE - CONDITION HUMAN

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εποχή που κάθε κυκλοφορία των Queensryche αποτελούσε μια σημαντική είδηση για τους οπαδούς του progressive metal. Άλλωστε, μιλάμε για μια ιδιόμορφη περίπτωση μπάντας, καθώς οι 'Ryche θεωρούνται μέρος της "αγίας τριάδας" του είδους, παρότι σ' όλη τους την καριέρα κυκλοφόρησαν, ουσιαστικά, 2-3 ξεκάθαρα prog δίσκους όλους κι όλους. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, το συγκρότημα που δημιούργησε το, κατά πολλούς, καλύτερο concept album όλων των εποχών, το "Operation: Mindcrime" είχε καταντήσει ανέκδοτο, καθώς αρχικά για καιρό είχαν φτάσει σε σημείο να αφήνουν άλλους να γράφουν τις συνθέσεις τους και στη συνέχεια ήρθε όλος εκείνος ο χαμός με την αποχώρηση του Tate, η δικαστική διαμάχη για το όνομα και το "ξεκατίνιασμα" που ταίριαζε περισσότερο σε μεσημεριανές κουτσομπολίστικες εκπομπές κι όχι σε μια από τις, πάλαι ποτέ, κραταιές μπάντες του συνόλου του metal.

Όλα αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν. Η "εξωγηπεδική" μάχη με τον Tate κερδίσθηκε και μετά από έναν δίσκο που βγήκε γιατί "έπρεπε να βγει", οι Αμερικανοί είναι εδώ για να αποδείξουν ότι δεν είναι "τελειωμένοι". Και το αποδεικνύουν. Σε κάθε του ακρόαση το "Condition Human" δίνει την αίσθηση ότι γράφτηκε από μια μπάντα που είναι ξανά ΟΜΑΔΑ κι αυτή η ομάδα είναι καλά προπονημένη κι αποφασισμένη. Αν ψάξουμε για την πραγματική έννοια κι ουσία του prog, τότε το "Condition Human" δεν είναι πραγματικά προοδευτικό, καθώς πατάει ξεκάθαρα πάνω στις φόρμες της σπουδαίας νιότης του συγκροτήματος, έχοντας πιο "σκληρό" κι, όσο γίνεται, εκσυγχρονισμένο ήχο. Δεν νομίζω όμως ότι στην προκειμένη το πρωτόλειο ή η εξέλιξη είναι η ουσία. Οι Queensryche επιστρέφουν με ένα πραγματικά καλό album μετά από πολύ καιρό, με τον δίσκο που ίσως θα έπρεπε να είχε κυκλοφορήσει μετά το "Promised Land".

Πραγματικά από τις εισαγωγικές νότες του εναρκτήριου "Arrow of Time", το οποίο είναι και το πρώτο single του δίσκου, καταλαβαίνει κανείς τι θα ακολουθήσει. Οι χαρακτηριστικές δισολίες είναι εδώ, τα ιδιαίτερα χτυπήματα στα δέρματα των τυμπάνων του Rockenfield είναι εδώ, ο La Torre θυμίζει ακόμα περισσότερο Tate κι ένα νοσταλγικό ταξίδι στο παρελθόν μέσα από την οπτική ματιά του σήμερα ξεκινά. Η αλήθεια πάντως είναι ότι, ενώ ο μέσος οπαδός της μπάντας κι ακροατής του είδους θα καλωσορίσει με ευχαρίστηση τις πρώτες ακροάσεις του "Condition Human", δεν είναι ένας δίσκος που θα μνημονεύουμε, πιθανότατα, στο μέλλον. Είναι ένα album προσεγμένο, δυνατό, αξίζει σίγουρα να φέρει το όνομα της μπάντας, αλλά κάτι του λείπει. Ίσως να είναι η πηγαία έμπνευση, ίσως να 'ναι το ξάφνιασμα που επιζητούν οι οπαδοί του είδους (μην ξεχνάμε ότι το "A Dramatic Turn of Events" των Theater δεν ήταν πρωτότυπο μεν για τα δεδομένο της μπάντας, αλλά ήταν μια "περιπετειώδης" δισκάρα!), ίσως να 'ναι το ότι οι 'Ryche επί της ουσίας μ' αυτόν τον δίσκο κάνουν την πραγματική τους επανεκκίνηση και θα πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον μέχρι τον επόμενο για να τους κρίνουμε πραγματικά.

Με το χέρι στην καρδιά, δεν είμαι σίγουρος ότι το "Condition Human" είναι ο καλύτερος δίσκος που άκουσα ή θ' ακούσω αυτόν τον μήνα. Η ουσιαστική όμως επιστροφή μιας από τις αγαπημένες μου μπάντες, μιας μπάντας που επηρέασε το σύνολο του "σκληρού ήχου" όσο λίγες, είναι σίγουρα η είδησή του μήνα. Και γι' αυτό δικαίως βρίσκονται εδώ, με μας να περιμένουμε πλέον ακόμα περισσότερα και να γινόμαστε πιο σκληροί κριτές για το μέλλον.

Επιμέλεια: Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος

(Η παρούσα κριτική δημοσιεύεται και στο blog της εκπομπής "Ροκ Εξομολογήσεις"  www.rockexomologiseis.wordpress.com)

 e-mail: sxolikakwntexnwn@gmail.com

Σελίδες της εκπομπής στο facebook: 

https://www.facebook.com/groups/sxolikakwntexnwn/

https://www.facebook.com/SxoliKakwnTexnwn?fref=ts

ADRENALINE MOB - "MEN OF HONOR"

Τα λεγόμενα “supergroups” έχουν γίνει λίγο της μόδας τα τελευταία χρόνια. “Σημάδια των καιρών” θα πει κάποιος, “εμπορικά tricks” θα πει κάποιος άλλος. Είναι πάντως γεγονός πως οι διάφορες τέτοιου είδους ενώσεις “πρωτοκλασάτων” μουσικών δεν έχουνε προσφέρει τα αναμενόμενα, όντας στις περισσότερες περιπτώσεις “πυροτεχνήματα”. Οι Adrenaline Mob ξεκίνησαν το 2011 έχοντας την στάμπα του “supergroup”, με τον Russell Allen των Symphony X στα φωνητικά και τον κιθαρίστα Mike Orlando, αλλά το “βαρύ” όνομα ήταν σίγουρα ο Mike Portnoy, η φυγή του οποίου από τους Dream Theater ήταν τότε ακόμα “νωπή”. Τα media ασχολήθηκαν εκτεταμένα μαζί τους κι η κυκλοφορία του ντεμπούτου τους “Omerta” ήταν αναμφίβολα ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στο πεδίο της σκληρής μουσικής για το 2012. Μιλώντας επί προσωπικού, ήταν ένα album το οποίο με κέρδισε, καθώς πέρασα καλά ακούγοντάς το κι ανακαλύπτοντας κάποιες διαφορετικές πτυχές του ταλέντου των συμμετεχόντων μουσικών (ιδίως του Russell Allen), παρότι ήταν κάπως “άνισο”, έχοντας κορυφές σαν τον “Indifferent”, αλλά κι αρκετά fillers. Σε γενικές γραμμές, πάντως, ήταν ένα album που άφησε, εν μέρει, ικανοποιημένους σχεδόν τους πάντες, όντας δυνατό κι εμπορικό συνάμα.

Ερχόμαστε στο 2014. Ο Mike Portnoy έχει πια αποχωρήσει (ΚΑΙ) από τους Adrenaline Mob και μαζί του έχει αποχωρήσει μέρος της “λάμψης”, όχι όμως της ουσίας. Οι Adrenaline Mob δεν αντιμετωπίζονται πια ως supergroup, παρότι τα καινούρια μέλη, ο AJ Pero των Twisted Sister και ο John Moyer των Disturbed, μόνο “τυχαία” ονόματα δεν είναι. Ακούγοντας όμως και το δεύτερο album τους που φέρει τον τίτλο “Men of Honor” και το οποίο παρουσιάζουμε εδώ σήμερα, μου “γεννήθηκε” η εξής απορία: μήπως τελικά οι Adrenaline Mob δεν ήταν ποτέ supergroup, αλλά η όλη ιδέα ήταν να είναι ένα project “φτασμένων” μουσικών οι οποίοι, εκτός των άλλων, ήθελαν να “ξεσκάσουν”, να ροκάρουν και να περάσουν καλά; Ναι, ο δίσκος έχει εμπορική υφή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μοιάζουν τα τραγούδια του τυποποιημένα ή “κλισαρισμένα”. Και την αμαρτία μου θα την πω, ο Portnoy είναι ένας από τους αγαπημένους μου ντράμερ, αλλά εδώ δεν μου λείπει ούτε το παίξιμό του ούτε το γεγονός πως όταν έχεις τον Portnoy στη σύνθεσή σου αναγκαστικά βάζεις πολύ μπροστά τα τύμπανα στη μίξη. Άλλωστε ο AJ Pero φροντίζει από το πρώτο λεπτό του οργιώδους εναρκτήριου “The Mob is Back” να βάλει “γκολ από τα αποδυτήρια”. Πάντως αυτός που ξεχωρίζει ξεκάθαρα είναι ο Russell Allen, ένας από τους πληρέστερους και πιο χαρισματικούς τραγουδιστές του σήμερα, ο οποίος εμφανώς εδώ χαλαρώνει και διασκεδάζει, ερμηνεύοντας με κέφι, πάθος και ψυχή, τραγουδώντας κάτι διαφορετικό από τα πιο απαιτητικά και πολυεπίπεδα θέματα των θεών του prog Symphony X.

Όσον αφορά την ουσία του δίσκου, τα κομμάτια δηλαδή, έχω να παρατηρήσω ότι θα ήθελα λίγο περισσότερο στιχουργικό βάθος, ιδίως στα πιο χαλαρά κομμάτια. Κατά τ’ άλλα και μάλλον σε αντίθεση με το ντεμπούτο τους, θεωρώ ότι στο “Men of Honor” δεν υπάρχουν καθόλου fillers, κομμάτια δηλαδή που απλά συμπληρώνουν τη διάρκεια του album, καθώς όλα τα τραγούδια ακούγονται σε κάθε περίπτωση ευχάριστα. Προσωπικά ξεχώρισα τα “The Mob is Back”, “Men of Honor” και “Feel the Adrenaline” από τα πιο δυνατά και πωρωτικά, καθώς και τα “Crystal Clear” και “Behind these Eyes” από τα πιο χαλαρά, ενώ το “Come on Get Up” είναι μάλλον η πιο εμπορική στιγμή του δίσκου.

Κλείνοντας, αν σας άρεσε το “Omerta”, αν σας “ψήνει” η ιδέα του να ακούσετε έναν σύγχρονο, καλοπαιγμένο hard rock-ίζοντα heavy metal δίσκο ή αν απλά είστε οπαδοί της φωνάρας του Russell Allen, εμπιστευτείτε τους Adrenaline Mob, εμπιστευτείτε το “Men of Honor” και δεν θα χάσετε.

Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος

(Αναδημοσίευση από το μουσικό καφενεδάκι του www.atlantisfm.gr στο οποίο ο Δημοσθένης αρθρογραφεί εβδομαδιαίως).

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΙΣΚΟΥ - GRAND MAGUS "TRIUMPH AND POWER"

Αν κάποιος με ρωτούσε ποιό είναι το σχήμα εκείνο, όσον αφορά τον χώρο του metal, που θεωρώ ότι εξελίχθηκε περισσότερο την τελευταία δεκαετία, με δεδομένο ότι οι Trivium έμειναν στάσιμοι στους τελευταίους δίσκους κι οι Mastodon δεν είναι ακριβώς του γούστου μου, θα απαντούσα δίχως δισταγμό "οι Grand Magus"! Οι Σουηδοί είναι άλλωστε μια μπάντα που δεν έχει κυκλοφορήσει τίποτα άλλο παρά εξαιρετικούς δίσκους όλα αυτά τα χρόνια και το φετινό "Triumph and Power" δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα. Μάλιστα, με δεδομένο ότι το "The Hunt" του 2012 ήταν ένας δίσκος σε κάπως πιο "χαλαρούς" ρυθμούς (αναφέρομαι στο ηχητικό κι όχι στο ποιοτικό σκέλος), το "Triumph and Power" αποτελεί μια δισκογραφική επιστροφή άκρως δυναμική για την μπάντα, απολύτως ταιριαστή δηλαδή με τον τίτλο του album! Πιο συγκεκριμένα, οφείλω να ομολογήσω ότι τα 5 πρώτα κομμάτια του δίσκου αποτελούν το πιο δυνατό και πωρωτικό πρώτο μισό album που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο δίσκος είναι μόνο "ξύλο", διότι το "Triumph and Power" είναι μεν "καυτό ατσάλι", αλλά δεν στερείται από catchy refrains και αξιομνημόνευτες μελωδίες, όντας ένα album που σφύζει από έμπνευση. Συνοψίζοντας, ο εν λόγω δίσκος είναι από τώρα ένας από τους καλύτερους της χρονιάς! Τελεία. Είμαι βέβαιος ότι θα τον απολαύσουν όλοι οι οπαδοί τους, όλοι οι φίλοι του ατόφιου heavy metal ή οι εραστές του epic ήχου και συναισθήματος... βασικά είναι ένα album που θα το απολαύσουν όλοι... Όσο για το αν είναι η καλύτερη στιγμή της μπάντας... only time will tell... αν και , αν και αν δεν χαλάρωναν λίγο τις ταχύτητες στο δεύτερο μισό κι αν υπήρχε κάποιος ύμνος επιπέδου “Son of the Last Breath” (το “The Hammer Will Bite” που κλείνει το album θα ήθελε να είναι κάτι τέτοιο αλλά… δεν), νομίζω πως θα μπορούσα να απαντήσω από τώρα καταφατικά στη συγκεκριμένη ερώτηση…

Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος

(Για μια πιο εκτεταμένη παρουσίαση του συγκεκριμένου δίσκου καθώς και για να διαβάσετε άλλα άρθρα του Δημοσθένη επισκεφθείτε το επίσημο site του Ατλαντίς www.atlantisfm.gr)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΙΣΚΟΥ - ICED EARTH "PLAGUES OF BABYLON"

Είναι γεγονός ότι οι Iced Earth έχουνε μια ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα και τους Έλληνες οπαδούς του σκληρού ήχου. Μην ξεχνάμε ότι πίσω στο 1999 έγιναν η πρώτη "μεγάλη" μπάντα του εξωτερικού η οποία κυκλοφόρησε ένα live album εξ' ολοκλήρου ηχογραφημένο στην Ελλάδα ("Alive in Athens"). Κάθε νέα τους λοιπόν κυκλοφορία αποτελεί σίγουρα είδηση για όλους εμάς. Πρέπει να ομολογήσω ότι το "Dystopia" του 2011 μου άρεσε πάρα πολύ παρότι είχα χαμηλές προσδοκίες απ' αυτό. Όσον αφορά το εδώ παρουσιαζόμενο "Plagues of Babylon", μάλλον συμβαίνει το αντίθετο. Όχι δεν είναι ένας κακός δίσκος. Είναι όμως απλά ένα τυπικό album των Iced Earth με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οι, σήμα κατατεθέν της μπάντας, ρυθμικές του Schaffer δηλώνουν το "παρών", όπως κι οι τριπλέτες, όπως κι η αναμενόμενη μπαλάντα στο μοτίβο του "I Died for you" ή η ενασχόληση με το "Something Wicked Saga"... Στα δικά μου όμως αυτιά από το "Plagues of Babylon" λείπει η "φρεσκάδα", λείπει η έκπληξη, λείπει η ουσιαστική έμπνευση, λείπει το παίξιμο του Brent Smedley στα τύμπανα... ακόμα κι ο εκπληκτικός Stu Block (για μένα ο πιο πολυδιάστατος metal τραγουδιστής του σήμερα) μοιάζει, εν μέρει, να τραγουδάει στον... αυτόματο πιλότο. Ελπίζω να μη γίνομαι υπερβολικά σκληρός. Απλά μετά το πάρα πολύ καλό "Dystopia" περίμενα ότι οι Αμερικάνοι metallers θα έκαναν εδώ το βήμα παραπάνω προς μια νέα αναγέννηση της καριέρας τους. Η αλήθεια όμως είναι ότι θεωρώ πως το "Plagues of Babylon" είναι μεν ένα album το οποίο θα ικανοποιήσει τον τυπικό οπαδό των Iced Earth (τουλάχιστον όσους μπορούς να δεχτούν πως η μπάντα μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Matt Barlow πίσω από το μικρόφωνο), αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ένας δίσκος τον οποίον θα μνημονεύουμε στα χρόνια που θα ακολουθήσουν...

Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΙΣΚΟΥ – SAMMY HAGAR & FRIENDS

Ο Sammy Hagar σε κάποιους είναι αρκετά γνωστός, σε κάποιους άλλους πάλι όχι. Το αδιαμφισβήτητο όμως είναι πως είτε τον γνωρίζουν αρκετοί είτε όχι, έχει βάλει το δικό του λιθαράκι σε αυτό που λέμε Hard Rock κι έχει αφήσει σίγουρα το δικό του στίγμα. Στον καινούργιο του λοιπόν αυτό δίσκο φεύγει από ότι κι όσα τον είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα στους Van Halen και ταξιδεύει σε πιο country, pop-rock, soft μονοπάτια ή καλύτερα σε αυτό που κάποιοι θα ονόμαζαν Ροκ του Νότου. Δέκα κομμάτια περιλαμβάνει ο δίσκος εκ των οποίων τα δύο είναι διασκευές. Δεν θα μπω στη διαδικασία αναφοράς και επεξήγησης καθενός κομματιού ξεχωριστά μιας και δεν πρόκειται για κριτική, αλλά απλά για παρουσίαση του δίσκου. Με πολλές συμμετοχές από πολλά διαφορετικά στυλ μουσικής καταφέρνει αυτό που στα μάτια κάποιων θα φάνταζε λιγάκι ακατόρθωτο. Όλοι οι συντελεστές του δίσκου προσαρμόζουν τα παιξίματα και τις ερμηνείες τους στο ύφος του άλμπουμ ασχέτως ποιό είδος πρεσβεύουν. Οπότε θα μπορούσα να πω εύκολα πως πρόκειται για έναν δίσκο που όχι απλά αξίζει το άκουσμα, αλλά περιέχει και αρκετά κομμάτια για συντροφιά, μελαγχολία, χαρά, λύπη και οποιαδήποτε κατάσταση συναισθηματική και μη βρισκόμαστε. Εμείς εδώ πάντως στη Σχολή Κακών Τεχνών προσθέσαμε ακόμα κάποιες μελωδίες στις αγαπημένες….

Για μια πιο αναλυτική παρουσίαση και κριτική του δίσκου από τον Γιώργο Ραχιώτη επισκεφθείτε το παρακάτω link:

http://www.rockway.gr/stiles/parousiaseis/nees-kyklofories/item/6771-sammy-hagar-sammy-hagar-frie

Γιώργος Ραχιώτης

Ο “Red Rocker” είναι γεγονός πως έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του πολλάκις και ποικιλοτρόπως στην καριέρα του, παρότι οι περισσότεροι τον έχουν γνωρίσει κι αγαπήσει μέσα από την πορεία του στους Van Halen, οι οπαδοί των οποίων, η αλήθεια είναι, δύσκολα θα αγαπήσουν τον εδώ παρουσιαζόμενο δίσκο. Το Sammy Hagar & Friends είναι ένα άλμπουμ που είναι πολύ πιο κοντά στο country, southern rock στυλ του Johnny Cash παρά στο σκληρό ροκ των Van Halen. Είναι όμως ένας δίσκος ειλικρινής, αυθεντικός, γεμάτος όμορφες μελωδίες και με σπουδαία guests (Satriani, Kid Rock κλπ) που σίγουρα αξίζει της προσοχής των ανοιχτόμυαλων φίλων του “Red Rocker” και της ροκ μουσικής στο σύνολό της, παρότι ομολογώ ότι περίμενα κάτι διαφορετικό από τον Sammy Hagar και παρότι δεν είμαι βέβαιος αν αυτό το στυλ ταιριάζει απολύτως στη φωνή του…

Για περαιτέρω παρουσιάσεις κι άρθρα γύρω από ποικίλα θέματα επισκεφθείτε το blog του Δημοσθένη Καραγιαννόπουλου στο παρακάτω link

http://deadangel04.blogspot.gr/

Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος